«غزل سایهسارِ مهربانی سرودهٔ رزیتا دغلاوینژاد»
در چشمهایت قصهای از روزگاران است
آرامشی در لحن تو، چون نمنم باران است
ای تکیهگاهِ استوار و خسته از ایام
بر قامتت پیچیده صدها رنجِ پنهان است
از چینِ پیشانیات، تاریخ میخوانم
هر خطِ آن، یک ماجرای رو به پایان است
دستانِ تو، گرمایِ دشتِ آشناییهاست
در محفلت، پروانهوارم، وقتِ طوفان است
چون کوهی از صبر و وقار و عشقِ بیپایان
نامت چراغِ روشنِ اینخانه، تابان است
ما شاخههایی تازهرُس در سایهسارت، شاد
این ریشهیِ محکم، نویدِ فصلِ بستان است
هرچند میچرخد زمان با سرعتِ دوری
عطرت در این ایوانِ دل، جاوید و مستان است