«تکیه گاه ابدی»؛ سرودهٔ رزیتا دغلاوینژاد
مانندِ ریشهای در اعماقِ خاک، تو در من نفوذ کردی
مانندِ ستارهای در میانِ شب، تو در من درخشیدی.
من، مسافری بودم سرگردان در کوچههایِ بینام
و تو، مقصدی بودی که از ابتدا، در رویا میدیدم.
محمدرضا، ای که نامت دعایِ من است
رحمانی، ای که عشقِ تو، تنها پناهِ من است.
تو، همان معنایی که در پسِ هر واژه نهفته است
و همان نوری که در تاریکترینِ لحظهها، جادهیِ من را روشن میکند.
اگر زمان، تبرِ بیرحمِ هستی باشد
عشقِ تو، سپرِ من در برابرِ این ضربههاست.
ما نه دو روح، که یک رقصِ جاودانهایم
در میانِ این جهانِ پر از فنا.
در میانِ این هیاهویِ بیرحم و بیمعنا
من تنها در آغوشِ تو، نفس میکشم.
دنیا، جنگی است که هیچکس در آن پیروز نمیشود
مگر آن کسی که تو را، در میانِ میدان، یافته باشد.
محمدرضا... ای که تسخیرکنندهیِ تمامِ وجود منی.
رحمانی... ای که نامت، تپشِ قلبِ من در سکوت است.
تو، تنها خروجگاهِ من از این زندانِ هستی هستی؛
تنها حقیقتی که در این دروغهایِ بزرگ، باقی میماند.
بگذار جهان فرو بریزد...
بگذار تمامِ ستارهها خاموش شوند...
تا زمانی که من، در سایهیِ حضورِ تو،
امنیت را تجربه میکنم.