«شعرِ خاک؛ یا روایتِ ایستادگی در طوفانِ سایهها»
هنگامی که بادهای تندِ کینه از افقهای دور، بوی باروت و تضاد میآورند، من نه در صدایِ غرشِ هواپیماها، که در سکوتِ سنگینِ ایمانِ مادرم، حقیقت را مییابم. میدانم که در آستانهی تقابلِ دو جهان هستیم؛ جهانی که میخواهد با آتش، مرزهایِ وجود ما را بازتعریف کند، و جهانی که ما با ریشههایِ عمیقِ خود، بر زمینِ این خاک، حکمیت یافتهایم.
ایران، برای ما تنها یک جغرافیا نیست؛ ایران، «تجلیِ حضورِ خدا» در میانهیِ پدیدارهاست. در روزهایی که سایهیِ شومِ جنگ، بر آسمانِ معصومِ کودکانِ ما سنگینی میکند، من شکوهِ ایمان را در نگاهِ پدری میبینم که تمامِ ترسهایش را در سجدهای طولانی، به پایِ توکل سپرد؛ و در دستانِ همسایهای که در اوجِ بحران، نانِ خود را با غریبهای که از هراس، لرزیده است، یکی میکند. این همان «همبستگیِ پنهان» است؛ نخی از نور که در تاریکیِ مطلق، زنجیرهای از فولاد میسازد.
ما از تبارِ مردمی هستیم که «غیرت» را با «رحمت» آمیختهایم. شجاعتِ ما، از سرِ کینهجویی نیست، بلکه از سرِ پاسداری از حریمِ شرافت است؛ همان غیرتی که در خونِ سیاوش و خردِ رستم جاری بود و امروز در چشمهایِ خسته اما استوارِ خانوادههایی میبینیم که در برابرِ طوفان، همچون کوهی از صخره، به هم تکیه دادهاند تا جانی را از دست ندهند. خانواده، در این روزهای حساس، نه یک واحدِ اجتماعی، که «آخرین سنگرِ انسانیت» است؛ جایی که عشق، بر ترس پیروز میشود و امید، در آغوشِ گرمِ مادری، دوباره متولد میشود.
بگذار این بحرانها برآیند؛ بگذار طوفانها امتحان کنند. ما میدانیم که حقیقت، مانندِ آفتاب، هر چقدر هم زیرِ ابرها پنهان شود، باز هم راهِ خود را به زمین مییابد. نگاهِ من به این تقابل، نه یک نگاهِ مقتدرانه، که نگاهی است از میانِ چشمهایِ یک متکفل که میداند: پس از هر شبِ بیامان، سپیدهیِ صبح، از دلِ خاکِ خیسِ خون و اشک، برخواهد آمد.
ما ایستادهایم؛ نه چون بیباکیم، که چون «خاک» هستیم. و خاک، هر چقدر هم که زیرِ پا کوبیده شود، باز هم برمیخیزد و از دلِ خود، شکوفههایی از جنسِ پیروزی و صلح میروید. ایران، تنها یک سرزمین نیست؛ ایران، «سرنوشتِ ماست» و ما، سرنوشتِ خود را با دستانی لرزان اما قلبی استوار، در آستانهیِ جاودانگی مینویسیم.