«سکوتِ عارفانه»
خداوندا تویی آن جلوهٔ ناب
تویی آرامشِ شبهایِ مهتاب
صدایِ توست در هر قطرهٔ رود
در این دنیایِ سرگردان و بیتاب
به زیرِ سایهات امن است عالم
نمیبینم دگر جز تو در این خواب
اگرچه ناخوشم، ای خوبِ مطلق
تو را خوانم به لب، با عطرِ محراب