داستان کودکانه «توپی که هر بار چه چه می زد»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
امیر توپش را از پله ی اول رها کرد: توپ پرید، سپس از پله ی دوم، باز هم پرید؛ هر بار کوتاه تر و کوتاه تر. امیر گفت: «انرژیِ توپ کم شد و تمام شد!» بابا گفت: «نه! بخشی از انرژیِ توپ به صدا تبدیل شد — همان صدای «چه چه» — و بخشی به گرمای زمین. انرژی از بین نرفت، فقط پراکنده شد.» امیر گوشش را روی توپ گذاشت و گفت: «یعنی توپِ من یک کیفِ پر از انرژی است که هر بار بخشی از آن را خرجِ خنده و گرما می کند!»