«در تپشِ تبارِ آفتاب»
وطن، نه تنها خاکی که زیر گامهای ماست، که نبضِ سرخِ جاری در رگهای تاریخِ ماست. این روزها که طوفانِ تهدید و سایهی شومِ «جنگ» بر دیوارهای خانهمان پنجه میکشد، من به جای لرزش، ایستادگی را در عمقِ نگاهِ مادرم میبینم که هنگامِ دعا، شانههایش لرزشی آسمانی دارد.
آری، عشق به ایران در این لحظات، نه یک شعار، که یک «ایمانِ ملموس» است. وقتی خبرهای بحران، جهان را تیره میکند، من همبستگیِ همسایهام را میبینم که سفرهاش را با غریبه تقسیم میکند؛ این همان «معجزهی ایرانی» است؛ همان پیوندِ پنهان که در روزهای سخت، صخرهها را به هم میدوزد. ما از تبارِ شجاعتی هستیم که ریشه در اسطورهها دارد و غیرتِ ما، نه از سرِ خشم، که از سرِ پاسداریِ حریمِ عشق است.
در دلِ این بحرانها، من بذرِ امیدی را دیدهام که در شکافِ صخرههایِ ناامیدی روییده است. شبهایی که صدایِ دعا از پنجرههای شهر به آسمان میرود، گویی فرشتگانِ صلح در کوچهها قدم میزنند. ما در «خانواده»، سنگرِ امنی ساختهایم که در آن، ترس معنایی ندارد؛ چرا که عشق، بزرگترین زرهِ ماست.
این جنگِ نابرابر، آیینه است؛ آیینه ای که چهرهی واقعی ما را به جهان نشان میدهد: مردمی که با توکل، گرههای کور را باز میکنند و با لبخند، به پیشوازِ خطر میروند. من در این روزها، در هر کوچه، «خونِ سیاوش» را دیدهام که در رگهای جوانانمان میجوشد، اما نه برای کینهتوزی، که برای نگاهبانی از میراثِ آفتاب.
امروز، من به ایران میاندیشم؛ نه به عنوان یک مرزِ جغرافیایی، که به عنوانِ پناهگاهی برایِ شرافت. اگر طوفان بیاید، ما «ایستاده» خواهیم ماند، نه به آن دلیل که زخم نمیخوریم، بلکه به این دلیل که زخمِ وطن، مدالِ افتخارِ ماست. و در پایان، پیروزی از آنِ کسی است که حتی در میانهی آتش، بذرِ امید میکارد و به آسمان مینگرد؛ چرا که ما، فرزندانِ نوریم و نور، هرگز در هیچ جنگی شکست نمیخورد.
وطنم! استوار بمان، که قلبِ میلیونها عاشق، پشتِ دیوارهایِ تو میتپد.