
داستان کودکانه «کیسهی مهربانی»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
توی شهر مدینه، شبها که هوا خنک میشد و ستارهها توی آسمان مثل چراغهای کوچک میدرخشیدند، همه مردم به خواب میرفتند. اما یک نفر بود که نمیخوابید. او همیشه بیدار بود تا مراقب باشد هیچکس در شهر غمگین نباشد.
او کسی نبود جز حضرت علی (ع).
یک شب، کیسهی بزرگی از آرد و خرما روی دوشش گذاشت. کیسه خیلی سنگین بود، اما علی (ع) با لبخند آن را حمل میکرد. انگار داشت هدیهای باارزش برای عزیزترین دوستانش میبرد.
او از کوچههای تاریک گذشت، تا رسید به خانهی کوچکی که سقفش خیلی کوتاه بود. خانهای که در آن، چند کودک منتظر بودند. آنها همان روزهای سختی را میگذراندند که پدر نداشتند و گرسنه بودند.
علی (ع) در زد. وقتی در باز شد، بچهها با دیدن آن مردِ مهربان، بالبال زدند. انگار یک فرشته به دیدنشان آمده بود!
علی (ع) ننشست که فقط نگاهشان کند. او آستینهایش را بالا زد. خمیر درست کرد، نان پخت و با مهربانیِ تمام، لقمهلقمه به بچهها داد. حتی وقتی بچهها برای سرگرمیِ بیشتر از او میخواستند که با آنها بازی کند، علی (ع) با اینکه بزرگمردِ شهر بود، چهار دست و پا روی زمین نشست و صدای حیوانات را درآورد تا بچهها بخندند و غمهایشان را فراموش کنند.
یکی از همسایهها که از دور او را میدید، با تعجب پرسید: «آقا! چرا اینقدر خودتان را اذیت میکنید؟ شما حاکم شهر هستید، میتوانید به کسی بگویید این کار را انجام دهد.»
علی (ع) در حالی که با دستمالِ تمیز، صورت کودکی را پاک میکرد، لبخندی زد و گفت:
«فردا که روزِ حساب باشد، چه کسی پاسخگوی دلِ غمگینِ این بچههاست؟ من نمیتوانم بخوابم وقتی میدانم کسی در شهر من گرسنه است یا مادری برای فرزندش نان ندارد.»
آن شب، بچهها با شکمی سیر و قلبی پر از آرامش خوابیدند و حضرت علی (ع) در حالی که خستگیاش را پشت لبخندش پنهان کرده بود، به خانه برگشت. او به ما یاد داد که قهرمان بودن، فقط به بازوهای قوی نیست؛ قهرمان، کسی است که قلبش برای همه میتپد و برای خوشحالی دیگران، از هیچکاری دریغ نمیکند.