داستان کودکانه «نور در جعبهی سربی»
نویسنده رزیتا دغلاوی نژاد
شخصیتها: سهراب (پسربچهای با چشمهای همیشه کنجکاو) و پیرمرد ساعتساز.
در کوچهی کوچکی که بوی چوب و روغن میداد، سهراب در مغازهی پیرمرد ساعتساز نشسته بود. سهراب عاشق چیزهایی بود که بقیه نمیدیدند؛ مثلاً میخواست بداند نور چطور از شکاف درِ اتاق رد میشود.
یک روز، پیرمرد یک جعبهی قدیمی و سنگین از جنس فلز خاکستری (سربی) را روی میز گذاشت. سهراب با هیجان پرسید: «این چیست؟ آیا داخلش گنج است؟»
پیرمرد لبخندی زد و گفت: «شاید! اما برای دیدنش باید یاد بگیری که چطور "ببینی" نه اینکه فقط "نگاه کنی".»
پیرمرد درِ جعبه را نیمهباز گذاشت. سهراب به داخل خیره شد، اما هیچ چیز ندید! فقط یک تاریکی مطلق. او ناامید شد: «چیزی نیست! جعبه خالی است!»
پیرمرد گفت: «صبر کن. نور را دنبال کن.»
سهراب یادش آمد که در پنجرهی مغازه، یک نور کوچک از میان پردهها میتابد. او با دقت نگاه کرد و دید که یک باریکترین خطِ نور، دقیقاً روی لبهی درِ جعبه میافتد. سهراب یک ذره لبهی در را جابهجا کرد. ناگهان، یک پرتو بسیار نازک و درخشان به داخل جعبه دوید و مثل یک جادهی کوچک، تاریکی را شکافت.
سهراب دید که در ته جعبه، یک تکه سنگ کوچک قرار دارد که نورِ آن باریک، وقتی به سنگ میخورد، مثل الماس میدرخشد. سهراب فهمید که آن سنگ، گنج نبود؛ بلکه آن چیزی که "نور" بود که باعث شد زیبایی سنگ دیده شود. او یاد گرفت که حتی در تاریکترین جاها، اگر فقط یک ذره نور و کمی دقت داشته باشیم، میتوانیم زیباییها را پیدا کنیم.
نکتهی علمی برای کودک:
نور همیشه در مسیر مستقیم حرکت میکند. وقتی یک جسم (مثل لبهی در) جلوی نور را میگیرد، سایه ایجاد میشود، اما اگر یک شکاف خیلی کوچک وجود داشته باشد، نور میتواند از آن عبور کند و ما را به کشف چیزهای پنهان در تاریکی برساند.