
داستان کودکانه «سیبِ کنجکاو و زمینِ مهربان»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
یک روز بهاری، نیما زیر درخت سیب نشسته بود و به شاخههای بلند نگاه میکرد. ناگهان سیب سرخی از شاخه جدا شد و درست کنار پای او افتاد.
نیما سیب را برداشت و با تعجب گفت:
— چرا سیب بهطرف بالا نرفت؟ چرا افتاد پایین؟
خواهرش، نازنین، که کتاب علومش را همراه آورده بود، لبخند زد و گفت:
— زمین سیب را بهطرف خودش میکشد. به این کشش میگویند «جاذبه».
نیما به سیب نگاه کرد:
— یعنی زمین سیب را دوست دارد؟
نازنین خندید:
— میشود اینطور تصورش کرد! زمین همهچیز را بهطرف خودش میکشد؛ ما را، توپ را، برگها را و حتی آب رودخانه را.
نیما توپ کوچکش را از سبد بیرون آورد و بالا انداخت. توپ کمی بالا رفت و دوباره روی چمن افتاد.
گفت:
— پس زمین توپم را هم صدا کرد!
نازنین گفت:
— بله! هرچقدر هم توپ را بالا بیندازی، جاذبه کمک میکند دوباره به زمین برگردد.
آن دو برای امتحان، چند برگ خشک و یک سنگریزه را هم بالا انداختند. برگها آرامآرام چرخیدند و پایین آمدند، اما سنگریزه زودتر به زمین رسید.
نیما پرسید:
— چرا برگ دیرتر رسید؟
نازنین توضیح داد:
— هوا جلوی برگ را میگیرد و آن را آرامتر پایین میآورد. اما جاذبه هر دو را بهطرف زمین میکشد.
نیما سیب را گاز زد و گفت:
— چه خوب که زمین همهچیز را نگه میدارد. وگرنه من هم شاید از زمین جدا میشدم!
همان لحظه باد آرامی وزید و برگها دورشان رقصیدند. نیما به آسمان نگاه کرد و فهمید زمین، بیآنکه دیده شود، همیشه او را نزدیک خود نگه میدارد.