داستان کودکانه «سفرِ قطرهی آب»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
شخصیتها: سارا (دختربچهای که عاشق باران است) و مانی (برادر کوچکتر او).
سارا و مانی داشتند از پشت پنجره به باران نگاه میکردند. مانی پرسید: «سارا، این آبها از کجا میآیند؟ آیا آسمان یک ظرف بزرگ پر از آب است؟»
سارا خندید و گفت: «نه مانی، آسمان ظرف آب نیست! آبها در یک سفرِ دائمی و هیجانانگیز هستند که هیچوقت تمام نمیشود.»
مانی با کنجکاوی پرسید: «سفر؟ به کجا؟»
سارا گفت: «ببین، وقتی خورشید خیلی گرم است، آبهای دریا و رودخانهها را گرم میکند. آن موقع، آب آنقدر گرم میشود که تبدیل به یک "روحِ نامرئی" یا همان بخار میشود و به سمت بالا پرواز میکند. به این کار میگوییم تبخیر.»
سارا ادامه داد: «وقتی این بخار به آسمانهای بالا میرود، چون هوا آنجا سرد است، بخار دوباره به قطرههای ریز آب تبدیل میشود و با هم دست همدیگر را میگیرند تا ابر را بسازند. به این کار میگوییم میعان. و وقتی ابرها خیلی سنگین و پر از آب شدند، دیگر نمیتوانند آنها را نگه دارند و قطرهها به شکل باران به زمین برمیگردند.»
مانی با هیجان گفت: «پس باران، همان بخارهای خورشید است که دوباره به زمین برگشتهاند!»
سارا گفت: «دقیقاً! و این سفر از زمین به آسمان و از آسمان به زمین، همیشه ادامه دارد.»
نکتهی علمی برای کودک:
این چرخه که آب از زمین به آسمان میرود (تبخیر) و دوباره از آسمان به زمین برمیگردد (بارندگی)، «چرخهی آب» نام دارد. این فرآیند باعث میشود آب همیشه در زمین بچرخد و تازه شود.