
داستان کودکانه «توپِ بازیگوش در ایستگاه فضایی»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
سارا عاشق فضا بود. او هر شب پیش از خواب، کتابی دربارهٔ سیارهها میخواند و خیال میکرد روزی با یک سفینه به ماه سفر کند.
یک شب خواب دید فضانوردی شده و به ایستگاه فضایی رفته است. وقتی وارد اتاق شد، توپ کوچکی را دید که وسط هوا شناور مانده بود.
سارا دستش را دراز کرد و توپ را گرفت. اما همین که رهایش کرد، توپ دوباره در هوا ماند.
با تعجب گفت:
— چرا توپ پایین نمیافتد؟
فرماندهٔ ایستگاه، خانم آذر، گفت:
— در ایستگاه فضایی هم جاذبه وجود دارد، اما ایستگاه و همهچیزهای درون آن با هم در حال حرکت به دور زمیناند. برای همین، ما و وسایل اطرافمان حالت بیوزنی پیدا میکنیم و شناور به نظر میرسیم.
سارا پرسید:
— یعنی جاذبهٔ زمین به اینجا نمیرسد؟
خانم آذر پاسخ داد:
— چرا، میرسد؛ اما ایستگاه و ما همزمان دور زمین سقوط میکنیم، بیآنکه به آن برخورد کنیم. به همین دلیل حس میکنیم در هوا شناوریم.
سارا توپ را آرام هل داد. توپ از کنار پنجره گذشت و آهسته به دیوار رسید. او هم با یک حرکت کوچک، در اتاق شناور شد.
گفت:
— پس روی زمین، جاذبه کمک میکند پاهایمان روی زمین بماند؛ اما اینجا باید برای حرکتکردن خودمان را آرام هل بدهیم!
خانم آذر گفت:
— درست فهمیدی. به همین خاطر فضانوردان برای کارهای روزانه تمرین میکنند و وسایلشان را با بند میبندند تا دور نشوند.
سارا به زمین آبیرنگی که از پنجره پیدا بود نگاه کرد. زمین، با ابرهای سفید و دریاهای درخشان، آرام زیر پایشان میچرخید.
صبح که سارا از خواب بیدار شد، هر دو پایش محکم روی زمین بود. لبخند زد و گفت:
— سلام، زمین! ممنون که کمک میکنی روی تو بایستم.
بعد توپش را بالا انداخت. توپ کمی بالا رفت و دوباره به دستش برگشت؛ درست مثل همیشه.