داستان کودکانه «رازِ جوانهیِ شبتاب»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
در گلخانهی بزرگِ «باغِ دانش»، همهی بچهها سعی داشتند گیاهانی پرورش دهند که در مسابقه «بزرگترین گل» برنده شوند. سارا، دختری بود که گیاهش برخلافِ دیگران، خیلی کُند رشد میکرد. در حالی که دوستانش به گیاهانشان کودهای شیمیاییِ سریعکننده میدادند تا گلهایشان زودتر باز شود، سارا فقط با دقت به برگهای گیاهش نگاه میکرد.
او هر روز یک یادداشت علمی در دفترچهاش مینوشت: «امروز گیاه من فقط یک میلیمتر رشد کرد. نورِ خورشید به زاویهی ۴۵ درجه رسیده است. ریشهها برای جذب آبِ بیشتر، به سمتِ خنکترین جای گلدان حرکت کردهاند.»
دوستانش او را مسخره میکردند و میگفتند: «سارا، با این سرعت، گیاه تو تا سال دیگر هم گل نمیدهد! نگاه کن که گلِ ما چقدر بلند و رنگین است!»
روزِ داوری فرا رسید. گلهای دوستانِ سارا که با کودهای مصنوعی به زور رشد کرده بودند، ناگهان در گرمای شدیدِ آفتاب پلاسیده شدند، چون ریشههایشان ضعیف بود و نتوانسته بودند در خاک ریشه دوانند. اما گیاهِ کوچکِ سارا، با اینکه قدِ کوتاهی داشت، استوار و سرسبز باقی ماند. ناگهان، یک جوانهی بسیار خاص از دلِ آن بیرون آمد؛ گلی که در شب میدرخشید!
داورِ مسابقه با تعجب گفت: «این گلِ نادر، فقط با صبرِ بسیار و درکِ نیازهای واقعیِ طبیعت رشد میکند. سارا، تو به جای اجبار کردنِ گیاه به رشدِ سریع، به او اجازه دادی تا با علم و زمان، خودش را بسازد.»
سارا لبخندی زد و گفت: «من یاد گرفتم که در دنیایِ علم، عجله دشمنِ کیفیت است. موفقیت واقعی، زمانی است که به طبیعت و قوانینش احترام بگذاریم.»