«جلوهی حضور»
ای نام تو آغازِ کلامِ من و تو
ای روشنِ بیانتها، جانِ من و تو
در نقشِ جهان، نقشتراشِ ازلی
بسته است به یک جلوهات، سامانِ من و تو
از قطرهی اشکی که به شوق آمده بود
تا کهکشان، گوشهای از خوانِ من و تو
پنهان به عیان، در دلِ هر زمزمهای
در سکوتِ شب و در طوفانِ من و تو
ای نورِ مطلق، که در این راهِ غریب
شدی همسفر، همسخن، جانِ من و تو
تا قلم بر کاغذِ هستی کشیدم، دیدم
نامِ تو سرلوحه و پایانِ من و تو