«تجلیِ بیکران»
در آن ساحت که معنا، از کلام میگریزد
تمامِ هستی از بیمِ، جلالت میلرزد
تو آن هستی، که در چشمِ جهان، تابنایی
به هر ذره که میرقصد، تویی معنایِ اصلی
خداوندی که در اتم، شکوهِ بیکران داری
در اعماقِ سکوتِ شب، صوتی تو، توانی داری
نگاهت بر فلک، نقشِ ستاره میزند
مقامِ تو، به لرزه، جانِ پناه میزند
تو آن پادشاهی، که عرشش از نور و از معناست
که هر پستی در عالم، در برابرِ او، بیبهاست
چو میبینم که در هر موج، شکوهِ نامِ توست
دلِ مستانه، در هر دم، غرقِ در شامِ توست
تو آن نورِ قدسی، که از فرسنگها میتابی
به هر اندامِ عالم، تو، جانی و جانتابی
شکوهت، لرزه بر جانِ خلایق میاندازد
لطافت، در میانِ گل، تو را پیدا میسازد