داستان کودکانه «لینا و کلیدِ طلاییِ قصرِ سایهها»
نویسنده: رزیتا دغلاوی نژاد
قلعهای در میانِ مه
در انتهای جنگلِ زمزمهها، قصر بزرگی قرار داشت که هیچکس جرئت نمیکرد به آن نزدیک شود. قصر همیشه در میان ابرهای خاکستری و مه پنهان بود. مردم روستا میگفتند: «آنجا جادوگرِ تاریکی زندگی میکند! او تمام رنگها و خندهها را در قصرش حبس کرده است.»
اما لینا، دخترک کوچولویی که چشمهایش مثل دو ستاره میدرخشید، فکر میکرد: «اگر کسی رنگها را دزدیده باشد، حتماً یا خیلی تنهاست، یا خیلی غمگین!»
ورود به قصر اسرارآمیز
یک روز صبح، لینا تصمیم گرفت به دنبال حقیقت برود. او با یک فانوس کوچک و یک کیسه پر از مهربانی، به سمت قصر حرکت کرد.
وقتی وارد قصر شد، همه چیز عجیب بود. دیوارها از سنگهای سیاه و سرد بودند، هیچ صدایی نمیآمد و حتی باد هم در آنجا نمیوزید.
ناگهان، صدای خندهای کوتاه و تیز از بالای پلهها شنیده شد. لینا لرزید، اما عقب ننشست. او گفت: «من اینجا نیستم تا بجنگم، من فقط میخواهم بدانم چرا اینجا اینقدر ساکت است؟»
ملاقات با جادوگرِ غمگین
در تالار بزرگ، او جادوگر را دید. جادوگر بسیار بلندقامتی بود، با ردای بنفش تیره و کلاهی که لبههایش تا روی چشمهایش آمده بود. اما جادوگر شبیه هیولاها نبود؛ او فقط بسیار خسته و تنها به نظر میرسید.
جادوگر با صدایی که مثل صدای برگهای خشک بود، گفت: «چرا آمدی، دخترک؟ اینجا جایی نیست که بچهها بازی کنند. اینجا فقط سایهها هستند!»
لینا با دقت به او نگاه کرد و دید که جادوگر در میانِ انبوهی از کتابهای قدیمی و شمعهای خاموش نشسته است.
رازِ قصر (چرا رنگها نیستند؟)
لینا پرسید: «آیا تو رنگها را دزدیدهای؟»
جادوگر سرش را پایین انداخت و گفت: «نه... من آنها را ندزدیدم. من فقط یادم رفت چطور با آنها بازی کنم. وقتی سالها تنها باشی، رنگها کمکم کمرنگ میشوند و فقط سایهها باقی میمانند.»
لینا فهمید که جادوگر دشمن نیست، بلکه او فقط "فراموش کرده" است که چگونه شاد باشد. او در قصرِ اسرارآمیز، خودش را در میانِ تنهایی حبس کرده بود.
جادویِ مهربانی
لینا از کیسهاش یک گلِ زردِ کوچک و یک تکه شکلات بیرون آورد و جلوی جادوگر گذاشت.
لینا گفت: «جادوگر عزیز، جادو واقعی در عصای تو نیست، جادو در این است که اجازه بدهی دوباره بخندی!»
لینا شروع کرد به تعریف کردن داستانهای شادِ روستا. او از آواز پرندهها و بازی بچهها گفت. کمکم، جادوگر لبخندی زد. با هر لبخندِ جادوگر، یک اتفاق عجیب افتاد!
یک پروانه آبی از گوشه تالار بیرون پرید. رنگِ قرمز به پردهها برگشت. و مهِ خاکستری، به رنگِ نارنجیِ غروب درآمد!
قصرِ رنگینکمانی
حالا دیگر قصر، "قصرِ سایهها" نبود؛ بلکه "قصرِ یادآوریها" بود. جادوگر دیگر ترسناک نبود، او حالا مثل یک پدربزرگ مهربان به نظر میرسید.
او به لینا گفت: «ممنونم دخترک شجاع. تو با مهربانیات، جادویِ اصلی را به من یادآوری کردی.»
لینا از قصر خارج شد، اما این بار قصر در میانِ مه نبود؛ بلکه در میانِ نورِ خورشید میدرخشید. از آن روز به بعد، هر وقت کسی در روستا احساس تنهایی میکرد، سراغ لینا و قصرِ جادو میرفت تا دوباره رنگها را پیدا کند.