«آیینهی بینهایت»
ای در ازل، به نام تو آغازِ کارها
ای نام تو کلیدِ گشایش، هزارها
در دستِ قدرتِ تو، شب و روز، کوک شد
چرخید با ارادهی تو، روزگارها
خورشید، پرتوی زِ تجلیّ ذاتِ توست
مهتاب، وامدارِ تو در شامِ تارها
کوه از صلابتت به تواضع قد افراشت
دریا به سجده، بوسه زند بر کنارها
تفسیرِ بیکرانگیات کارِ عقل نیست
حیران مانده در تو، خِرَد در مدارها
یک لحظه جلوهگر شدی و عالم آفرید
بنگر به نظم و حُسنِ چنین شاهکارها
«ای خالقِ تمامِ جهان، در مقامِ حمد»
جز تو که دیده است، چنین اقتدارها؟
تو، «آنِ» بیزوالی و ما، «آنِ» فانیایم
مانده به یادِ تو، همهی یادگارها
ماتم، در آن جهان که شکوهِ تو حاکم است
کوتاه شد به نزدِ تو، ایزد، بهارها