«آینه در آینه»
ای در دلِ ما پیشتر از هر سخنی تو
پیدا شده در آینهی جان، که منی تو
ما تشنهی یک قطره از آن بحرِ وصالیم
در کویرِ عطشِ خویش، همان گلشنی تو
هر جا که دویدیم، به بنبست رسیدیم
در راهِ پر از خوف و خطر، انجمنی تو
بر لوحِ دلِ ما بنویس نامِ خودت را
ای نور که در ظلمتِ شب، سوختنی تو
ما ذرهی ناچیز در این پهنهی گیتی
خورشیدِ درخشانی و این بود و شنی تو
برگرد به سویِ تو، که مقصد همه این است
آغازِ من و باده و هم پیرِ تنی تو