
بنویسید مقدمه ای برای این پایان...پایانی چنان عمیق که هر نوری را می بلعد،هر صدایی را محو میکند و هر مزه ای را از بین می برد.
می دوم و می دوم.تیره تر از شب،سرگشته تر از باد.پنهان در میان نور ها و آشکار در میان سایه ها.ساعت گیج زمان در شب عمر،می زند پیوسته زنگ.خنده ات بیهوده است و گریه ات...دنگ...دنگ...هیچکس از میان سایه ها سر بلند نمی کند.همه ساکت،همه خاموش.آخرین دانه های شن هم می ریزند؛آهسته ولی سریع.هیچ کس به شن های با قی مانده اش نگاه نمی کند تا زمانی که اکثر شن ها ریخته شده باشند،آن وقت است که می نشینند و دانه های باقی مانده را می شمرند.بعضی هم خود را فریب می دهند و ساعت شنیشان را گوشه ای از اتاق داخل گنجه ای می گذارند تا مرا فراموش کنند،ولینمی توانند.وقتی تقدیر رقم می زند،جنگ یا صلحش فرقی ندارد،مهرش روی پیشانی ات چنان حک میشود که چه سلاح گرم دستت بگیری و چه پرچم سفید،محکوم به شکستی.مردمک چشم هایشان خبر می دهند از سر نهان،از من.سیاه سیاه،مثل من.میدانی که روح از پا خارج می شود،شب ها دست های سردم را روی پاهایت حس نمی کنی؟مرا نمی بینی؟همانی که وقتی چراغ هارا خاموش میکنی گوشه ای ساکت و منتظر نگاهت می کند.صدایم را نمی شنوی؟همان صدای غرش ها در کابوس هایت.تو چه آسوده و بی باک خرامی به برم.روزی حکومتت به پایان می رسد.خوب اریکه ات را تماشا کن.شاید این آخرین بار باشد...
شب درین دشت زمستان زده بی همه چیز
می دوم،برده ز هر باد گرو
چشم هایم چو دو کانون شرار
صف تاریکی شب را شکند
همه بی رحمی و فرمان فرار
آه،میترسم،آه
آه،می ترسم از آن لحظه پر لذت و شوق
که تو خود را نگری
مانده نومید ز هر گونه دفاع
زیر چنگ خشن و وحشی و خونخوار منی
پس ازین دره ژرف
جای خمیازه جادو شده ی غار سیاه
پشت آن قله پوشیده ز برف
نیست چیزی،خبری
ور تورا گفتم چیز دگری هست،نبود
جز فریب دگری...