۱. مقدمه و بیان مسئله
قرارداد کار، برخلاف بسیاری از عقود، رابطهای مستمر است که با معاش کارگر و بقای کسبوکار پیوند مستقیم دارد. وقوع جنگ این رابطه را از دو سو تهدید میکند: از یک سو، تخریب یا تعطیلی کارگاه، اجرای تعهدات را ناممکن میسازد؛ از سوی دیگر، فشار اقتصادی کارفرما را به تصمیمهای فوری مانند قطع مزد، تعطیلی موقت یا کاهش نیرو سوق میدهد.
تجربهٔ جنگ دوازدهروزهٔ ۱۴۰۴ و جنگ رمضان در ۱۴۰۵ نشان داد که در عمل، مرز میان این تصمیمها و وضعیتهای حقوقی متناظر با آنها روشن نیست. گزارشهای منتشرشده از دورهٔ جنگ حاکی از آن است که برخی کارفرمایان تعطیلی ارادی کارگاه را با تعلیق قانونی یکسان پنداشتهاند (روزنامهٔ تعادل، ۱۴۰۴الف) و نهادهای اداری و قضایی نیز ناچار به ایجاد رویههای تازه برای برقراری بیمهٔ بیکاری شدهاند (اعتمادآنلاین، ۱۴۰۵).
مسئلهٔ این پژوهش آن است که نظام حقوقی کار و تأمین اجتماعی ایران، آثار جنگ را بر رابطهٔ کار و تعهدات بیمهای کارفرما چگونه تنظیم کرده، این تنظیم در رویهٔ اداری دورهٔ جنگ چگونه اجرا شده و چه خلأهایی دارد. اهمیت موضوع در آن است که تشخیص نادرست وضعیت حقوقی، هم کارگر را از حمایتهای قانونی محروم میکند و هم کارفرما را با دعاوی و بدهیهای پیشبینینشده روبهرو میسازد.
۲. پرسشهای پژوهش
پرسش اصلی: جنگ چه آثاری بر قرارداد کار و تعهدات بیمهای کارفرما در حقوق ایران دارد و نظام موجود تا چه حد بار این بحران را عادلانه میان کارفرما، کارگر و دولت توزیع میکند؟
پرسشهای فرعی:
1. شرایط تحقق تعلیق قرارداد کار بر اثر جنگ و آثار آن بر مزد و بازگشت به کار چیست؟
2. تعطیلی ارادی کارگاه و خاتمهٔ قرارداد به دلیل کاهش تولید، چه تفاوتی با تعلیق دارند؟
3. حمایتهای بیمهای از کارگران بیکارشده بر اثر جنگ و تعهدات بیمهای کارفرما در این دوره کداماند؟
4. اختیارات کارفرما در تنظیم زمان کار در شرایط اضطراری تا کجاست؟

۳. روش پژوهش
این پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفیتحلیلی انجام شده است. دادهها به شیوهٔ کتابخانهای از سه دسته منبع گردآوری شدهاند: (۱) منابع تقنینی شامل قانون کار، قانون تأمین اجتماعی، قانون بیمهٔ بیکاری، قانون رفع برخی از موانع تولید و سرمایهگذاری صنعتی و قانون تنظیم بخشی از مقررات تسهیل و نوسازی صنایع کشور؛ (۲) آرای وحدت رویه و رویهٔ قضایی؛ (۳) گزارشهای منتشرشده از تصمیمات اداری دورهٔ جنگ. دستهٔ سوم صرفاً بهعنوان شاهد رویهٔ اداری به کار رفته و نه منبع تقنینی.
۴. پیشینهٔ پژوهش
همتی (۱۴۰۰) در پژوهشی توصیفیتحلیلی، موارد و آثار تعلیق قرارداد کار را بررسی کرده و آثار تعلیق را به دو دستهٔ ثابت (حفظ رابطهٔ کار و حفظ سوابق) و متغیر (احتساب دورهٔ تعلیق در سابقه و پرداخت مزد) تقسیم کرده است. وی موارد تعلیق را نیز در سه گروه بدون مزد، با مزد از سوی کارفرما و با مقرری از سوی سازمان تأمین اجتماعی دستهبندی میکند.
شاهی (۲۰۲۲) آثار همهگیری کووید۱۹ را بر روابط کار بررسی و پیامدهایی چون کاهش اجباری ساعات کار و از دست رفتن فرصتهای شغلی را تحلیل کرده و راهکارهایی بر پایهٔ قوانین کار و تأمین اجتماعی پیشنهاد داده است.
نوآوری پژوهش حاضر: پژوهشهای یادشده یا تعلیق را بهطور عام بررسی کردهاند یا بحرانی غیرجنگی را موضوع قرار دادهاند. در جستوجوی انجامشده، پژوهشی یافت نشد که رویهٔ اداری جنگهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ (از جمله ثبت گروهی بیمهٔ بیکاری و بخشنامههای مرتبط) را تحلیل کرده و وضعیتهای چهارگانهٔ ناشی از جنگ را در یک چارچوب واحد مقایسه کند. این ادعا مشروط به جستوجوی نظاممند در ایرانداک و پایگاههای نشریات است (بخش ۹).
۵. مبانی نظری
۵-۱. قوهٔ قهریه در حقوق مدنی
در حقوق مدنی ایران، مواد ۲۲۷ و ۲۲۹ قانون مدنی متعهدی را که به سبب علت خارجی یا حادثهای خارج از حیطهٔ اقتدار خود از اجرای تعهد ناتوان شده، از مسئولیت پرداخت خسارت معاف میکنند. اثر این قاعده در حقوق مدنی، معافیت از مسئولیت است.
۵-۲. تعدیل قاعده در حقوق کار
حقوق کار به دلیل ماهیت حمایتی خود، قوهٔ قهریه را بهجای انحلال رابطه، به «تعلیق» آن پیوند داده است. به بیان دیگر، قانونگذار بهجای پایان دادن به قرارداد، تعهدات را موقتاً متوقف میکند تا پس از رفع مانع، رابطه احیا شود. این تفاوت، مبنای تحلیل آثار جنگ در این پژوهش است.
۶. یافتهها و تحلیل
۶-۱. تعلیق قرارداد کار بر اثر جنگ
به موجب ماده ۱۵ قانون کار، تعلیق در صورتی محقق میشود که سه شرط جمع باشد: وقوع قوهٔ قهریه یا حادثهٔ غیرقابل پیشبینی خارج از ارادهٔ طرفین، تعطیلی تمام یا بخشی از کارگاه، و ناممکن شدن موقت اجرای تعهدات. دامنهٔ تعلیق نیز محدود به همان بخش تعطیلشده است. تشخیص این موارد بر عهدهٔ وزارت کار است (ویکی حقوق، بیتا الف)؛ بنابراین ادعای یکجانبهٔ کارفرما برای تحقق ت۵لیق تعلیق کافی نیست.