زمانی که متوجه حضور ناخوانده ات در زندگی ام شدم ، انقدر بهت زده شده بودم که از تمام وجود درد را میخندیدم .
من معروفم به زیاد خندیدن درموقعیت های نامناسب !
یک سال همراهم بودی و کمکم کردی باور کنم من هم قوی هستم انقدر که خواب های زیاد را به گردن فصل ، حافظه ضعیف را به گردن چای سبز ، نبود تمرکز را به گردن ”شخص شگفت اور “.
تا به همه بفهمانم من هم مسائلی به کوچکی و قابل حلی مسائل شما دارم !
انقدر تلاش کردم تا ،دیگر برایم مهم نبود تمام انچه که قبل تو برایم رسیدن بهشان حیاتی بود .
یادگرفتم بیشتر از انکه ترس از نرسیدن به خواسته هایم را داشته باشم، ترس از رسیدن ِِ نخواستنی ترین چیزا ها را به خودم را داشته باشم .
یادگرفتم
تا انجا که چشم هایم میبیند و خیالم پرِ پرواز دارد را مدام دیده بانی نکنم و هراس از رسیدن زود تر کسی به خواستنی هایم نداشته باشم !
چرا که داستان زندگی انجایی برایت مِنچ می اندازد که خارج از فکر و تصورات توست .
من یادگرفتم زندگی را بدون هیچ درنگی درست در ثانیه دوست بدارم.
زندگی به هر کسی یک جور درس می دهد برای من تو را واسطه کرد .
و اما این روز ها که خبر از بستن چمدانت از پیش من است من عجیب به تو دلبسته ام چرا که برایم انقدر که برای دیگران غریب و ترسناک نیستی .
تو برایم چراغ بودی تا چشم عقلم اصل زندگی را ببیند و مدام از ترس نرسیدن ها امروزش را فدا نکند .
#بيماری
✍︎︎هدی_کاردان☘️