از وقتی که یاد دارم عاشق کتاب خوندن بودم. بزرگتر که شدم، دل سفید کاغذ شد همدرد تنهایی هام. اما دفتر خاطراتم راز نامه من بود و کسی ازش خبر نداشت. علاقه هام و دغدغه هام با رشد کردنم به حدی متنوع شد که نتونستم به بعضی هاشون برسم و به همین دلیل تو اب نمک خوابوندمشون. نوشتن و به اشتراک گذاشتن یکی از مهارت هایی بود که تو اب نمک خوابیدن. اما راجع به چی؟ من به دلیل اینکه با ای دی اچ دی دست و پنجه نرم می کنم، با چالش های زیادی روبه رو می شم که گاهی هزینه های زیادی چه مالی و چه زمانی رو باید صرف حل شدنشون بکنم. از مطالعه کتاب، بلاگ، شنیدن تد تاک، مشاوره ایرانی و یا خارجی رفتن...همه اینا می تونن منبع خوبی واسه ترجمه و شیر شدن با فارسی زبانان باشن. می تونم از اموخته هام در نجوم و برنامه نویسی بگم و یا دردهام از ناباروری و سقط. می تونم اینگیلیسی درس بدم یا اموزش اپلای کردن واسه شغل و نوشتن سی وی. ذهن پراکنده من، نمی ذاره تصمیم بگیرم. اما حالا که ویرگول رو پیدا کردم، انقدر می نویسم تا ذهنم همگرا بشه. خیلی خیلی هیجان زده ام. احتمالا راجع به کلی موضوع پست بنویسم. وقتم هم زیاده چون به خاطر کوچولویی که تو دلم دارم، خوابم به هم ریخته?. تا نوشته بعدی بدرود.