ویرگول
ورودثبت نام
عرفان حسینی
عرفان حسینیفکر کنم نوشتن راه فرار باشه:)
عرفان حسینی
عرفان حسینی
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

معنای زندگی

به خودش گفت اصلا آدم بودن چه فایده ای دارد؟ مگر غیر از خوردن و خوابیدن و ناکام ماندن و غم و نا امیدی است. جز این نیست. هر آدمی به اندازه خودش عمر می‌کند. نصف عمرش صرف خوابیدن و خوردن می‌شود. نصف دیگرش بیشتر درگیر غم و غصه است. بالاخره همه ما دیر یا زود به این باور می رسیم که لحظات شاد در زندگی کمیاب هستند. موقتی و ناپایدار. غم است که می‌ماند. جا خوش می‌کند. همراه آدم می شود. پا به پای آدم پیش می‌رود. همین غصه خیلی وقت ها جسم آدم را مریض احوال می‌کند و باعث هزار اتفاق است. بقیه عمر هم به مریض احوالی می گذرد. پس چه لذتی دارد؟ چرا زندگی می‌کنیم؟ نفس کشیدن ما چه فایده ای دارد؟ زندگی هایمان سرشار از عشق دروغین و پوچ پوچ است. بی مفهوم. بی سر و ته. بی سرانجام. پر از شکست. پر از نرسیدن. پر از ظاهر نمایی. پر از نمایش حال خوب. با همه این ها چه چیزی درون زندگی است که آن را ادامه میدهیم یا اصلا آن را به وجود می آوریم؟ پشت سر هم این سوالات را با خودش تکرار می‌کرد. همزمان با آن دیوانه وار آهنگ می خواند. قفل شده بود روی یک آهنگ. به دنبال مفهوم لذت بخشی بود تا به آن چنگ بیندازد. به دنبال زیستن بود. به دنبال امید بود. به دنبال انگیزه بود اما چیزی وجود نداشت. چیزی نبود که او را به خودش جذب کند. همه بی معنی به نظر می رسیدند. تمام خوبی ها از نظر او محو شده بودند. شاید اصلا وجود نداشتند. شاید از اول مفهوم زندگی را به ما اشتباه فهمانده بودند. غم را می‌فهمید. درد را می فهمید. رنج را می فهمید اما زندگی را نه. شاید زندگی همین ها بود. شاید یک عمر به دروغ گفته بودند که باید به دنبال شادی گشت. باید امید داشت باید خوشحال بود. شاید اینها آنقدر ناچیز بودند که به هرکسی نمی رسید. باید سالها در صف می‌ماندی تا لحظه ای حال خوش نصیب تو شود. بعد هم پیدایش نمیشد تا هزارسال دیگر. تا اندازه ای که یادت نمی‌داند که اصلا قیافه شادی چه شکلی بوده است. هر وقت دلتنگ می‌شدی، هر وقت دلت زندگی میخواست فقط میدانستی یک چیزهایی هم وجود داشته. هر چند اندک هر چند بعید. ولی باز به دنبال همین بی مقدار بودی. چون مفهموم زندگی در آن گنجانده شده بود. بی اندازه پهناور. بی اندازه ژرف. شاید هم اینطور نبود. به هر حال هم سفر همیشگی اش درد و غم بودند. آن دو را خوب می‌شناخت. با نگریستن به درد زندگی را شناخته بود. غم، روزگار را برایش معنا کرده بود. شادی غریبه بود. بی نام و نشان بود. با خودش گفت زندگی همین دردها ست. همین هاست که ما را حرکت می‌دهد. هرچند به بهایی گزاف. هرچند تلخ و زهرآگین. درد آدم ها را چروکیده می‌کند و این تجربه نام می‌گیرد. باورش سخت بود. قبول کردنش سخت تر. بله زندگی مترادف درد و رنج است. زندگی به معنی امید و حال خوب و خنده و شادی نیست. بی شک درد و زیستن به هم گره خورده اند. عهدی ناگسستنی بسته اند به قدمت وجود انسان...


نویسندگیزندگیمتن کوتاهخودشناسی
۴
۲
عرفان حسینی
عرفان حسینی
فکر کنم نوشتن راه فرار باشه:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید