
تمام بدنش ریز ریز شد، ذره ذره اش به آسمان رفت و در فضا پخش شد. هر کدام از ذره ها، رقص کنان سفری را آغاز کردند به درازای خلقت. از ابتدای وجودش تا به امروز. انگار از نو متولد شده بود. تمام روزهای عمر خود را به یاد آورد. هر یک خاطره ای با خود آورده بودند. در سرش ولوله ای به پا شده بود. همهمه ای رام نشدنی. هر ذره ای که به ذره ی دیگر متصل میشد، خنجری در قلبش فرو می رفت. اتصال ذره ها طوفان پا کرد. به هم پیوستن خاطره ها ویرانگر بود. نمایش دوباره آنها سر تا سر وجودش را سوگوار می کرد. روح زخم خورده اش را بار دیگر شلاق می زد. نفسش در سینه حبس شده بود. صدای تپیدن قلبش هر لحظه بلند تر میشد. سلول به سلول بدنش درد را احساس میکرد. تحمل این طوفان سهمگین با تن مجروح سخت بود. بی هیچ سلاح و پوششی، به پیشواز هجوم خاطرات رفته بود. عجب پیشامد هولناکی بود. تیز و برنده بودند. با بی رحمی تمام وجوش را خراش میدادند. هر ذره بدل به رمان بی انتهایی می شد که کوچک ترین جزئیات را با وضوح به تصویر کشیده بود. ترسناک ترین رمانی که خوانده بود. خاطره ای پشت خاطره بعدی. دیوانه وار نمایش داده میشد. در چنگال خاطرات اسیر شده بود. راه فراری نداشت. باید فرو ریختنش را تماشا می کرد. حسی بینابین لذت و تنفر داشت. همهمه واژه ها در ذهنش کر کننده بود. آرام آرام ذره ها متحد شدند. طوفان فروکش کرد. خاطرات رهایش کردند. تن بی جان و لرزانش روی زمین افتاد. توانی برایش باقی نمانده بود. همه ی صداها سکوت پیشه کردند. چشم هایش را بست و خاموش شد....