
در میان انبوه گل های سرو قامت راه میرفت. زمین و آسمان یکی شده بودند. دستانش را همچون عقاب بلند پروازی باز کرده بود و گویی پرواز میکرد. رها بود میان دشت. با هر قدم جهان را زیر پا می گذاشت. باد بند بند وجودش را نوازش می کرد. با بینی اش بوی گل ها را می مکید. عضلات صورتش مانند امواج دریا بالا و پایین می رفتند. بی اختیار ابرها را حرکت میداد. هوهوی باد به جلو می راندش. سرشار از حس رضایت شده بود. غرق در لذتی عمیق بود. شادی پی در پی نجوا میکرد. انگار غم بی معنی ترین واژه عالم بود.....