
می گفت از دروغ بیزار است، حقیقت را رک بر زبان می آورد...
باید دقت کرد که بیزار بودن به معنی تنفر است. تنفر از دروغ و به سبب آن شخصی که دروغ می گوید. و اینگونه روابط خود با آدمها را توصیف میکند. نزدیک به فرد راستگو و فرسنگها دور از دروغگو. با خودم گفتم به راستی چه معیاری بهتر از دروغ گفتن یا نگفتن میتواند فاصله ما از آدمهای اطرافمان را تعریف کند؟ باید گفت که دروغ به عنوان نماینده تام الختیار جمع کثیری از رذائل اخلاقی در اینجا حضور پیدا میکند. چندین و چند خصلت ویرانگر در همین کلمه چهار حرفی دروغ جمع شده اند. گویی تمام پستی و حقارت جهان در همین عمل خلاصه شده. پس بیراه نمی گفت که شاید اساسی ترین معیار برای سنجش نزدیکی انسان ها به یکدیگر، میزان صداقت شان در روابط دو طرفه آنهاست. وقتی عمیقا به الفاضی که بشر برای تکریم یکدیگر به کار میبرد توجه میکنیم، متوجه می شویم که بسیاری از آنها سطحی، فاقد هرگونه احساسات و عواطف و صداقت است. صرفا از سر رفع مسئولیت. لحظه ای ما را خوشحال می کند و لحظه بعد به فکر فرو می رویم که آیا کلماتی که راجب من به کار رفت واقعیت داشت؟ ما کاملا خودآگاه به سمت دروغ می رویم. دلمان را خوش میکنیم به احساسات پوچ دیگران. از نشنیدن همین الفاظ ناراحت می شویم. انگار که واقعیت داشته اند. ترجیح میدهیم با حقیقت رو به نشویم. به روی خودمان نیاوریم. دو دستی به دروغ بچسبیم، سعی میکنیم آنها را حفظ کنیم. هرچند میدانیم که سطحی و موقتی هستند و در وقت نیاز به هیچ دردی نمی خورند. شاید دروغ برای مدتی کوتاه هیجان انگیز یا جذاب باشد. ولی از یک مدتی به بعد در حالی که حقیقت را میدانیم، به دروغ گفتن ادامه میدهیم. می ترسیم از ترک آن. فکر می کنیم تنها تر می شدیم و بدبخت تر اگر راست می گفتیم. ولی واقعیت این است که حقیقت همیشه وجود دارد. چه ما آن را لحاظ کنیم چه نادیده اش بگیریم. بعد از مدتی فقط دروغگوی ماهری می شویم. عادت میکنیم به نادیده گرفتن واقعیت. به نظر من دروغ مثل باتلاق میماند. هرچه بیشتر و بهتر دروغ بگویی (مهارت تو بیشتر شود) بیشتر در باتلاق فرو میروی و بیرون آمدن از سخت تر می شود و کار به جایی می رسد که تو کاملا در باتلاق فرو میروی و اصلا دیگر دنیای درون باتلاق دنیای تو میشود و دنیای بیرون وجود ندارد (حقیقت وارونه می شود) فرایند دروغ گفتن همین قدر خطرناک و ویرانگر است. همین قدر ما را به سمت انحطاط می برد. دروغ هاله ای سمی اطراف ما ایجاد میکند که اجازه نمی دهد آن طرفش را ببینیم. دروغ پلی سنگی میسازد بین آدمها که با نسیم آرامی فرو می ریزد. هرچه از دروغ و بدی هایش بگوییم کم گفته ایم و همه ما به آن آگاه هستیم. حفظ منافع و از دست ندادن داشته هایی که با کلک به دست آمده انگیزه ما برای تداوم دروغ گویی است. البته باید توجه داشت ما باید روزی با واقعیت رو به رو شویم. چه امروز، چه صد سال دیگر. هرچه بیشتر بگذرد، رویارویی با آن سخت تر میشود. مانند پتکی توی صورتمان میخورد و هزینه ای که برای آن میدهیم سنگین تر است. مزه مزه کردن تلخی طی دفعات متعدد، آسان تر از خوردن یکباره زهر است! نترسیم از هزینه دادن و از دست دادن. چه بهتر که خودمان به پیشواز آن برویم،با پذیرش حقیقت زندگی خود را بر ستونی استهلاک ناپذیر بنا کنیم و لذت واقعیت را بچشیم.