•اسکیزوئید•

تیک تاک. تیک تاک. تیک تاک.

به ساعت روی دیوار چشم دوخته بود و تلاش میکرد لبخند مسخره‌ی روی لبش را حفظ کند.‌ عقربه ها انگار که مرده باشند، تکان نمیخوردند. ساعت قاه قاه به اضطرابش میخندید، صدای خنده های جمع و حرف های دروغینشان مثل مته مغزش را سوراخ میکرد و او همچنان با ان لبخند مسخره ساعت را میپایید.

"هی مارتا، چرا مثل آدمای افسرده و منزوی رفتار میکنی؟حتی یک کلمه هم حرف نزدی"

با شنیدن نامش سر چرخاند و دید دختری که ان حرف را زده حالا دارد به منزوی بودنش میخندد.

دهان باز کرد تا بگوید "افسرده و منزوی نیستم.فقط نمیخوام اینجا باشم"اما نگفت. فقط از جا بلند شد و لبخند بی معنایی روی لبهایش نشاند.

"متاسفم. سردرد دارم. میرم یکم بخوابم"

پیش از انکه برود، کنایه ای را از زن پر غرور دیگری شنید:" سردرد بهانه خوبیه تا افسردگیت رو پنهان کنی"

جوابی نداد. میدانست انها انقدر بیچاره اند که از ضعف دیگران تغذیه میکنند. در اینطور مهمانی ها همه فقط دروغ میگفتند و پز فرزندان و همسران موفقشان را میدادند. در دل به رنج و بیچارگی یکدیگر میخندیدند و با تحقیر فرد کناریشان، پله ای میساختند تا احساس بهتری پیدا کنند.

انها بیمار بودند. او نمیخواست انجا بنشیند و پز نمره های عالی و رتبه های نداشته اش را بدهد.

وارد اتاقش شد و روی تخت دراز کشید. هدفون روی گوش هایش گذاشت و اجازه داد ارامشی مصنوعی زیر پوستش بخزد.

ناگهان درب اتاقش با خشم باز شد و مادرش در حالی که غرولند میکرد، آن را به هم کوبید.‌ مارتا وحشت زده در جایش نشست و هدفون را از روی گوش هایش برداشت.

"چیه؟"

مادرش کنار تخت ایستاد و طوری که صدایش بیرون نرود فریاد زد:"چند بار گفتم اون شخصیت اسکیزوئید(جمع گریز) مزخرفت رو برای خودت نگه دار؟ حداقل باید جلوی مهمونامون وانمود کنی اینطور نیست! میخوای همه جا جار بزنی یه افسرده اسکیزوئید بدبختی؟"

مارتا احساس کرد این حرف ها جایی در سینه اش را به آتش کشید. عصبی خندید و از روی تخت بلند شد

"من افسرده نیستم! بدبخت هم نیستم! فقط حالم از اون جمع دروغین بهم میخوره. همه چیزی که تو میخوای اینه که پز‌ افتخارات دخترتو بدی در حالی که من از اینکار متنفرم! اصلا برات مهم نیست من چه احساسی دارم، چقدر توی جمع بهم سخت میگذره یا چقدر از توی جمع بودن متنفرم. تو فقط به فکر خودتی!"

مادرش با خشم سر تکان داد:"بعد تموم‌شدن این مهمونی صحبت میکنیم"

مارتا روی تخت نشست، زانوهایش‌ را در آغوش گرفت و گریست. او مشکلی نداشت، فقط میخواست خودش باشد. اجتماع یعنی دروغ..یعنی لبخند های مصنوعی و محبت های غیر واقعی. و این دنیا همیشه کسانی را که بر خلافش حرف میزنند، قربانی میکند.

این دنیا کاری میکند فکر کنی مثل لکه جوهر، کاغذ را کثیف میکنی. کاری میکند فکر کنی تو اشتباهی که زندگی در جمع را بلد نیستی، کاری میکند از خودت بیزار شوی و بیشتر و بیشتر در لاک انزوا گزینی ات فرو بروی.

اما واقعیت این است: همه اشتباهند و فقط به شیوه های مختلفی آن را نشان میدهند.

تیک تاک. تیک تاک. تیک تاک.

عقربه ها با سرعت گذشتند و دختری درب اتاق مارتا را باز کرد تا او را برای شام صدا کند. اما بلند شدن صدای جیغ ناگهانی اش، همه را ترساند. دخترک تقریبا فریاد زد

"مارتا...مارتا روی زمین افتاده و یه بسته قرص توی دستشه"

و کسی چه میدانست که مارتا همیشه از زندگی کردن خسته بود؟ کسی چه میدانست که مارتا ها گاهی فقط دلیل میخواهند؟ گاهی به جای سرزنش، توجه میخواهند.

جامعه هرگز درک نمیکند و میخندد تا زمانی که همه چیز تمام شود.

و وای بر روزی که مرگ، راه نجات باشد.

در دورنمایی از واقعیت، همه چیز از اجتماع شروع میشود. نفرت ها، قتل ها، خودکشی ها، خود بیزاری ها، موفقیت ها، شکست ها، جنگ ها.

اجتماع، با حکم ضروری بودنش، انسانهارا به کشتن میدهد، آنهارا به جان هم می‌اندازد یا به هم وابسته میکند.

و چه میشود اگر نخواهی جزوی از این اجتماع باشی؟ منفور میشوی، دوست نداشتنی و سرد و خشک خطابت میکنند و آرام آرام‌ از حق های طبیعی زندگی ات منع میشوی.

زندگی جمعی جنایتی بود که انسان نمیتوانست بدون آن زندگی کند. جنایتی که بیشتر از مفید بودن، بشریت را به نابودی کشاند.

و در زندگی امروزه، اگر اجتماعی نباشی هیچکس برایت جا و کاری نخواهد داشت. آری، بشریت همچنان با عقل نداشته اش، عاقل ترین موجود روی زمین است.

_پایان