آفتاب شده بود مسلسل، مغزش را نشانه گرفته بود. کیسهی دارو را زیر و رو کرد به دنبال آن چیزی که دکتر گفت آرامش میکند. پیدایش کرد. همانجا در پیادهروی جلوی داروخانه اسمش را توی ذهن تکرار کرد. سرترالین.
-۴ شب نصف بعد شبی ۱ عدد
نسخهپیچ با خط کج و کولهای نوشته و چسبانده بود پشت قرص. مانترای ذهنش تکرار شد: این قراره آرومم کنه.
سوار تاکسی شد به مقصد خانه. به کولر فکر میکرد و کمی آب خنک. شاید سردردش بهتر شد. کاش عینک آفتابیاش را جا نگذاشته بود تا خورشید نتواند این چنین برایش قدرتنمایی کند. دوباره قرص را از کیسه بیرون آورد. سرترالین.
گوشی را دراورد و گوگل کرد تا ببیند چطور قرار است این قرص نیموجبی آرامش کند. اولین کلمه خورد توی تخم چشمش، بعد به جایی وسط سینهاش. کلمهی "ضد افسردگی" از میان آن همه کلمه بیرون آمده و روبهرویش با وقاحت تمام لبخند میزد و میرقصید.
به رقصش خیره شد. من افسردهام؟
ضدافسردگی رقصان را فرستاد گوشهای و ادامه را خواند. کلمهی وسواس فکری را با هزار امید از دل کلمات قطار شده بیرون کشید. همینه. واسه وسواس فکری دکتر اینو تجویز کرده نه افسردگی.
شب شد و وقت وصال با آرامبخش. به قرص کوچک روی بند انگشتش خیره شد. قرار بود نصفش کند. ناخن بلند شستش را فشار داد وسط خط قرص. آب از آب تکان نخورد. تلاشی دیگر و باز هم باطل. رفت چاقو آورد. قرص را گذاشت روی میز. مکث کرد. قرار بود نصفش کند. مثل دل خودش. دلی نصفه که بیحوصله میان سینهاش میتپید. چاقو را فشار داد روی خط. قرص سفید پیش چشمانش قلب خودش بود. و سرنوشت هم زن چاقو به دست. ضربهای محکمتر به قرص وارد کرد. نصفش روی میز ماند و نصف دیگر پرت شد گوشهی اتاق.
نصف دیگر قلبش الان کجاست؟ او هم گوشهای آرام گرفته یا دست به دامن یک نصفهی دیگر شده برای تغییر احوالاتش؟
قرص را گذاشت روی زبانش. آب را که سر میکشید فکر کرد: دنیا پر از آدمهای نصفه نیمه است که فکر میکنند نصفهنیمههای دیگر میتوانند آنها را کامل کنند.