هزار ساله که رفتی، من هنوز پشت شیشهام... .
خودم را مشغول میکنم به کار، به مطالعه، به سرگرمی، اما تو کی لحظهای از خاطرم رفتی؟
نشستهای پیشم همیشه، در هر حالتی که باشم، کار میکنم ولی در حضور تو. یعنی تو هستی و هیچ چیز مرا از تو جدا نمیکند. هیچ چیز یادت را در خاطرم کمرنگ نمیکند.
کارهای دیوانهواری این روزها در دوریات از خود بروز میدهم. مجنونم کردی ای دل... .
تو با رخ چون بهار، چونی بی من؟
دنیای تو چگونه است امروز؟ حالت خوب است؟ در دوریام به من فکر میکنی؟ دلت برایم تنگ میشود؟ ساعتها به عکسها و پیامهایم خیره میشوی؟ به صدایم گوش میکنی؟ چشمانت را میبندی تا لحظات کنار هم بودنمان را مو به مو تجسم کنی؟
فکر نکنی ضعیفم یا رنجور یا طفیلی. من فقط دلتنگم. و عاشق.
میخواهم کل این متن را پاک کنم. چون باعث میشود در تنهاییام غوطهورتر شوم. این روزها عجیب حس میکنم از من دل کندی...که مثل قبل عزیزت نیستم...
و این خنجریست که روی تمام تنم دارد زخم میاندازد...زخمهایی که خودم هر روز برای خودم میبندمشان...
دست کم تو عکسامون هنوزم پیشم ایستادی...