روی پوستم میلیون‌ها روزنه و درون هر روزنه میلیاردها موریانه.
اگر می‌خواهی حال امروزم را بدانی همین که از درون در حال فروپاشی‌ام. وجودم در حال تجزیه شدن است و من خرمنم سوخته.
احساس سوختن به تماشا نمی‌شود/آتش بگیر تا بدانی چه می‌کشم
از من پوسته‌ای مانده و درونم خالیست. من دارم می‌سوزم...من داغ بر دلم مانده...من دارم خاکستر می‌شوم...
شب‌ها با صدای تو به خواب می‌روم. صدایت را گوش می‌دهم و بی‌صدا اشک می‌ریزم. اسمم را متفاوت می‌گفتی. عاشق تلفظ حرف سین‌ات بودم. و حرف ر. و چطوری گفتن‌هایت. و لبخندت. چال روی گونه‌ات که یکی عمیق‌تر از دیگری بود...دستات...دستات... .
می‌بینی که چطور در یک قدمی رسیدن به رویایمان آوار شدیم؟ ویران، خراب، نابود...هیچ کلمه‌ای بیانگر زجری که می‌کشم نیست...
هیچ نوشته‌ای حال مرا توصیف نمی‌کند...
دیده‌ای جنگلی بسوزد و از آن همه سرسبزی و ثمر، خاکستر بماند؟ من آن جنگل دیروزم...
تا خرمنت نسوزد احوال ما ندانی و من به چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود و مرا چشمیست خون افشان و دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد؟
همه‌ی این‌ها هست و این‌ها همه کافی نیست...
من آن سیاهی‌ام که بالاتر از من رنگی نیست...
۲۵/۱۱/۱۳۹۸
