احساس میکنم جنینی هستم محبوس در شیشهای پر از الکل. الکل همان تنهاییست و جنین منم که قبل از زنده شدن مُردم اما هنوز هستم. بیفایده و قوطهور.
از وقتی رفتی جهان شد ظرفی پر از تنهایی شناور. دیگر چیزی را حس نمیکنم. حواس پنجگانهام هم با تو از من خداحافظی کرد. جهان بیرنگ مطلق است غرق در سکوتی مخوف و خالیست از هر عطر، طعم یا هر چیز قابل لمس.
دستم را میگرفتی و میچسباندی به بینیات. جوری در آن نفس میکشیدی و هوا را مشتاقانه میبلعیدی که یقین میکردم که الان در ریههایت چیزی نیست جز عطر من. عطری که هیچوقت ندانستم چه بویی دارد. بوی من یک مفهوم خاص بود که فقط در ذهن تو تعریف میشد و معنا پیدا میکرد. اوایل فکر میکردم بوی عطریست که میزنم. اما تو اسمم را گفتی و گفتی نام عطر من این است. راستش را بخواهی آن روز این حرفت را گذاشتم پای دلبریهای عاشقانه. اما چندباری که عجله مانع از پاشیدن عطر به وجودم شد و تو باز دستانم را گرفتی در آنها غرق شدی، دانستم ماجرا چیزی فراتر از عطر لالیک قرمز است. آن روز و حتی روزهای بعد در تنهایی بارها و بارها دستانم را بوییدم و هیچ حس نکردم. به تو گفتم: دستام بو نداره واقعا. گفتی: تو نمیفهمی.
جوری در سکوت دستانم را میگرفتی و درونشان نفس میکشیدی که به حالت غبطه میخوردم. وارد عالم دیگر میشدی. درونشان زندگی میکردی و من این را میفهمیدم. گفتی: دستات اعتیادآورن.
آن شب که برف میآمد و کنار خیابان ایستادیم. خم شدی تا از پنجرهی سمت من رقص برف را زیر نور چرآغ تیر برق ببینی. آنجا بود که عطر تو پیدا شد. مخدر من.