
آشفته بود، چند لحظه دراز میکشید و سپس دوباره بلند میشد و در هیاهوی بی انتهای افکارش شروع میکرد به قدم زدن. خود را گهگاهی در آینه نگاه میکرد، زیر چشمهایش داشت هر روز سیاه تر میشد.
دیگر از قیافه اش حالش بهم میخورد. چند روز بود که به خودش قول داده بود برود حمام. فکر میکرد اگر برود حمام کمی از این رخوت فاصله میگیرد، ولی فقط بهش فکر میکرد چون میترسید انجامش دهد و چنین اتفاقی نیفتد.
یاد چند وقتش پیشش افتاد که فکر میکرد زندگیش مزخرف است؛ این روزها همه چیز آنقدر مشوش بود که دوست داشت دوباره برگردد به آرامش و روتین کسالت بار همان روزها.
دیشب انقدر چشمانش را قبل خواب به هم فشار داده بود که نه تنها خوابش نبرده بود بلکه چشم درد هم گرفته بود. فکر میکرد اگر بخوابد حالش بهتر میشود، مثل دردهای دوران بچگیش که شب میخوابید صبح بیدار میشد و میدید همه چیز تمام شده.
اما شوربختی آنجا بود که خیلی وقت بود که از پس امواج آرامشی نمیدید و فقط پژواک تلاطمهای بعدی به گوشش میرسید.
اگر امشب هم کابوس میدید نمیدانست چقدر باید زیر بختک دست و پا بزند، نفس تنگی بگیرد، داد بزند و کسی صدایش را نشنود.
مثل همیشه منتظر نظرات شما درباره این نوشته هم هستم.