ویرگول
ورودثبت نام
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمسدر این صفحه دیگر فعالیت نمی‌کنم./ ایمیل من: [email protected]
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمس
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

چراگاه نصیحت


چندی پیش با یکی از افراد خانواده به سمیناری آموزشی درباره برقراری ارتباط رفتم.

بعد از سمینار درباره محتوای آن داشتیم گفت و گو می کردیم، به یک جای بحث رسیدیم که کم کم همراهم با کنایه گفت: محتوای این سمینار چندان چیز جدیدی به من اضافه نکرد، بیشترش را در گذشته به صورت تجربی یاد گرفته بودم، به نظرم وقتمان را الکی تلف کردیم.

بعد در ادامه گفت: بیشتر این نکات را در گذشته من برایت توضیح داده بودم و تو توجهی نمی کردی، حالا که این حرف ها را دارد یک شخص غریبه می گوید این ها را تحسین می کنی؟!

سپس در پایان با شعری از سهراب سپهری ضربه نهایی را زد:

در چراگاه نصیحت گاوی دیدم سیرررر!

2

فارغ از اینکه منظور از آن دوست، گاو استعاره از چه کسی بود (!) اما سوالی برای خود من پیش آمد که واقعا چرا ما خیلی اوقات به نصایح بزرگ ترها ( پدر، مادر ، پدربزرگ و...) گوش نمی کنیم؟

از عواملی مثل لجبازی، نبود احترام به این اشخاص، تکبر و... می گذرم، در این یادداشت قصد دارم فقط به یکی از این عوامل بپردازم.

به نظر من یکی از عواملی که سبب می شود ما به نصایح این بزرگان اعتنایی نکنیم نبود چرایی لازم برای اطاعت است.

این نصیحت کننده ها عده ایشان (نه همه) در نصیحت فقط ماهی می دهند ولی ماهی گیری یاد نمی دهند. منظورم چیست؟

3

سعی می کنم با یک مثال توضیح بدهم:

فرض کنید کودکی به شهر بازی می رود و دوست دارد سوار یک سورتمه هیجان انگیز بشود!

اما مادرش شجاعت لازم را ندارد، در نتیجه به او می گوید که حق ندارد سوار چنین وسیله ای بشود.

تصور می کنیم فرزند بدون مجادله می پذیرد و سوار آن سورتمه جذاب نمی شود، اما آیا همیشه چنین خواهد بود؟

قطعا اگر روزی مادرش همراه او نباشد سوار خواهد شد و اعتنایی هم به نگرانی او نمی کند.

چرا؟ چون مادر دلیل سوار نشدن را توضیح نمی دهد نمی گوید چرا نباید این کار را نکنی و روند نتیجه گیری خود را توضیح نمی دهد که چگونه به این نتیجه رسیده است که دخترش یا پسرش سوار چنین دستگاهی نشود. اگر هم دلیلی بیاورد، در نهایت خواهد گفت: که این وسیله خطرناک است و تمام! هیچ توضیح بیشتری هم داده نمی شود.

به عقیده من خیلی از این نصایح توجهی بهشان نمی شود چون شخص نصیحت شده چرایی برای انجام آن کار نمی یابد که انجامش دهد پس انجام نمی دهد.

به طور کلی به نظر من نصیحت به معنای اینکه نظرات شخصی مان را به دیگران ابراز یا تحمیل کنیم اثر و فایده ای ندارد. ما حتی اگر با شیوه تصمیم گیری شخصی هم مخالفت داریم باید شیوه درست اندیشیدن را یاد بدهیم نه اینکه فقط نظر یا تصمیم نهایی خود را به آنها بگوییم.

دیگران به نتیجه فکر ما توجهی نمی کنند بلکه به نحوه اندیشیدن ما اهمیت می دهند.

آدم احمق یا دانا با نتیجه گیری هایش احمق یا دانا نمی شود بلکه با شیوه اندیشیدن خود تبدیل به یک احمق یا متفکر می شود.

4

خیلی از مادر بزرگ ها می گویند قوز نکن یا صاف راه برو!

اما به نظر من کمتر کسی از آنها می گوید که چرا تو باید صاف راه بروی و یا قوز نکنی.

می گویند وقتی وارد مکانی شدی بلند سلام کن اما معمولا خیلی هایشان دلیل این کار را به طور کامل توضیح نمی دهند.

وقتی کتاب حضور را می خواندم، متوجه شدم بیشتر حرف هایی که می زد به نوعی نتیجه گیری هایش همان حرف هایی بود که بزرگ ترهای فامیل به ما جوانان می گفتند و ما نیز خیلی هایمان اعتنایی نمی کردیم. اما وقتی کتاب را خواندم از آن به بعد به نکاتی که گفته می شد عمل می کردم.

چرا؟ چون حالا یک چرایی و دلیل قانع کننده برای انجام این کارها دارم.

به عقیده من نصیحتی که فقط یک دستور باشد و هیچ توضیح یا استدلال قانع کننده ای نداشته باشد یاوه ای بیش نیست!

در نهایت باید بگویم نصیحت زمانی بهترین نتیجه خود را خواهد داد که چرایی اش گفته بشود وگرنه حکایت سهراب سپهری خودمان است:

در چراگاه نصیحت، گاوی دیدم سیر

نصیحتتوسعه فردی
۱۷
۱
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمس
در این صفحه دیگر فعالیت نمی‌کنم./ ایمیل من: [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید