ویرگول
ورودثبت نام
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمسدر این صفحه دیگر فعالیت نمی‌کنم./ ایمیل من: [email protected]
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمس
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

من یک قهرمان هستم؟


نوجوانی دورانی است که وقتی واردش می شوی مثل خرس قطبی می مانی که بعد از یک خواب زمستانی طولانی بیدار می شود، بیداری از کودکی.

در دوران نوجوانی ناگهان توجهت به اطرافت و افراد مختلف جلب می شود، با خیلی از اسطوره ها و قهرمانان آشنا می شوی. اصلا به عقیده من نوجوانی دوران قهرمانی است. دوران آشنایی با قهرمانان و قهرمان پروری است.

در این دوران خیلی ها برای خود یک قهرمان برمی گزینند، قهرمانانی که شاید حتی به دوران پرتب و تاب نوجوانی محدود نشوند و در هر دوره ای خود را به طریقی نشان دهند.

حالا سوالی پیش می آید، قهرمان ما باید چه کسانی باشند؟ اصلا چگونه می توان قهرمان شد؟!

از کودکی، زندگی خیلی از قهرمانان و اسطوره ها را شنیده ایم، از شهدای دفاع مقدس توسط روحانی مسجدمان تا بزرگان دینی مان توسط معلم دینی مدرسه تا برسیم به دانشمندان و اندیشمندان که به مرور زمان با آنها آشنا شده ایم. روایت های زیادی را خوانده ایم، شنیده ایم و یا با چشم خودمان دیده ایم. قهرمانانی که گاهی در بدترین لحظات عمرمان یاد و خاطرشان به ما امیدی برای ادامه مسیر داده است، قهرمانانی که در مهم ترین رویدادهای زندگی مان همراه ما بوده اند، قهرمانانی که در زندگی مان قهرمانی کرده اند...

بارها برایمان افراد مختلف این داستان ها را بازگو کرده اند و شاید الآن خودمان به جایگاهی رسیده باشیم که برای دیگران این داستان ها را تعریف می کنیم اما کمتر زمانی بوده است که به ما بگویند چگونه می شود خودمان قهرمان بشویم، اگر هم گفته اند بسیار گنگ و مبهم بوده است.

من باور دارم هر کسی که ما امروزه او را قهرمان خطاب می کنیم، از یک جایی به بعد تصمیم گرفته است که دیگران قهرمان او نباشند، بلکه خودش قهرمان خویش باشد.

ما عادت کرده ایم فقط داستان های قهرمانان را بشنویم، ما فقط شنونده بوده ایم. ما فقط یاد و خاطره قهرمانان گذشته را زنده نگه داشته ایم و به آنها افتخار می کنیم، اما هیچ کداممان شروع به ساختن داستان قهرمانی های جدید نکرده ایم.

قهرمان ها همان افراد معمولی هستند، همه شان انسان هستند اما تفاوتشان با دیگر انسان ها این است که:

« قهرمانان از جایی به بعد تصمیم گرفته اند که اسطوره ها را تبدیل به حقیقت کنند.»

امام حسین یکی از قهرمانان در ایران و جهان شیعه است و من به شخصه یکی از درس هایی که از قیام او می آموزم، آزادگی است. امام حسین آزاده بود. اما از چه چیزی آزاد بود؟!

او از قید و بند قهرمان ها آزاد بود! امام حسین می توانست به داستانِ قهرمانی های پدر و پدربزرگش افتخار کند و قیامی هم انجام ندهد، اما او فقط یک شنونده ی اسطوره ها و داستان های قهرمانی دیگران نبود، بلکه خودش تصمیم گرفت که یک قهرمان باشد، او خود یک حماسه ساخت!

هر قهرمانی که امروزه داستانش را می شنویم از جایی به بعد تصمیم گرفته است که قهرمان خودش باشد، آنها از یک جایی به بعد قهرمانان دیگر را از ذهن خود بیرون کرده اند و شروع به حرکت در مسیر قهرمان شدن کرده اند.

فکر می کنم این جمله از سقراط است که می گوید: « خودت را بشناس. »

این جمله شاه کلید قهرمان شدن است. قهرمانان زمانی قهرمان می شوند که خودشان را بشناسند، قهرمانی از خودشناسی آغاز می شود.

به باور من ما به جای آنکه داستان های قهرمانی افراد موفق را بخوانیم و دیگران را قهرمان خودمان بدانیم، بایستی سعی کنیم که خودمان قهرمان خویش بشویم...

قهرمان زندگی هرکسی باید خودش باشد.

نوجوانقهرمانتوسعه فردی
۷
۰
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمس
در این صفحه دیگر فعالیت نمی‌کنم./ ایمیل من: [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید