ویرگول
ورودثبت نام
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمسدر این صفحه دیگر فعالیت نمی‌کنم./ ایمیل من: [email protected]
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمس
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

تا کی می توانی مدرسه را تحمل کنی؟




در دوره ای قرار داریم که مدام افراد مختلف در سِمت های مختلف از آموزش و پرورش انتقاد می کنند.در یک فاز روشنفکری هستیم که تمام نظام آموزشی را زیر سوال می برد و مدام آن را به زیر تیغ انتقاد قرار می دهد.

در چنین دوره ای دانش آموزانی که به مدرسه می روند و هنوز ترک تحصیل نکرده اند به سه دسته تقسیم می شوند.


1-افرادی که هیچ هدفی ندارند.

افرادی که زندگیشان را با شعار معروف این نیز بگذرد می گذرانند. زندگیشان مثل برگی پاییزی است که با باد از جهتی به جهتی دیگر می رود. خلاصه بگویم این ها با زور پدر و مادر یا جامعه می روند، افرادی که تکلیفشان با خودشان روشن نیست.


2- کنکوری ها! افرادی که چشم انتظار کرسی های دانشگاه تهران هستند.

افرادی که سه سال درس می خوانند و یک چشمشان به کتاب است و چشم دیگرشان به سردر دانشگاه تهران!

این گروه یا به تحمیل جامعه یا با علاقه خودشان به شدت برای یک کنکور موفق درس می خوانند.

تکلیفشان با خودشان مشخص است و نگرانی از نبود هدف ندارند.


3- ما گم گشتگان!

و اما دسته سوم گم گشتگان هستند. دسته ای که خودم هم جزوشان هستم. ما گروهی هستیم که مدام نقد آموزش و پروزش و سیستم غلط حاکم بر آن را می کنیم. از طرفی این نظام را به سخره می گیریمش و از طرفی جسارت رها کردن این سیستم را نداریم. این سیستم به گونه ای به ما دانش آموزان تحمیل شده و اذهان ما را به اسارت خویش در آورده است که نمی توانیم زندگی بدون مدرسه را تصور کنیم. ما به این نظام ناقص و ساختار نیافته معتاد شده ایم. ما با وجود اینکه بوی فساد و تاریخ انقضای این نظام را حس می کنیم اما نمی توانیم ترکش کنیم.

چند وقت پیش یکی از دوستانم شوخی تلخی کرد، گفت: ما تا مرگمان باید درس بخوانیم و مدرسه برویم!

ما گروهی هستیم که از هر طرف از آدم های مختلف، مدرسین و سخنرانان موفقیت می شنویم که می گویند با مدرسه و دانشگاه به جایی نخواهید رسید. همه شان می گویند مدرسه و دانشگاه را رها کنید اما یک نفر نمی آید بگوید بعد از رها کردن باید چه کرد. فقط یک مشت نقل قول هایی که با سفسطه آمیخته شده است را نشخار می کنند و تحویل ما دانش آموزان می دهند.

اشخاصی که مدام با جملات قصار فریبنده و هیجان انگیز که از رابرت کیوساکی، استیو جابز و... است نقل می کنند و اهدافی بی معنا برای ما می سازند.


عده ای هم با نقد آموزش و پروش پول در می آورند، مدرس می شوند، مشهور می شوند، در رسانه ها حضور پیدا می کنند و لباس جعلی روشنفکری به تن می کنند!

افراد مختلفی (از دانش آموز تا معلم گرفته) را دیده ام که آموزش و پرورش را نقد می کنند. حس می کنم این منتقدین شده اند مثل آن حیوانات نجیب نشخوار کننده، که مدام سخنان خود را نشخار نشخار می کنند.

و اما عده دیگری هم از میان معلمین و دانش آموزان به بهانه ناکار آمد بودن آموزش و پرورش فقط غر می زنند، از زیر کار در می روند و اهمال کار می شوند.

در این میان که عده ای روشنفکر، عده ای کاسب، عده ای کنکوری، عده ای غرغرو و عده ای هم بی هدف می شوند. در نهایت هرچی باقی ماند ما گم گشدگان هستیم. افرادی که چندان تمایلی به ادامه مسیر در این سیستم را ندارند اما از طرفی هم جسارت رها کردن آن را ندارند.

چرا جسارتش را نداریم؟

یک بار دوستی به من گفت اگر درس را رها کنی حاضری چه کاری جایش انجام بدهی؟ حاضری به جای مدرسه که باید ساعت هفت صبح بلند بشوی برای چه کاری بلند بشوی؟

این از آن دسته سوالات آزار دهنده ای بود و هست که جوابی جز سکوت برایش ندارم.

به عقیده من خیلی ها از مدرسه متنفر هستند اما کمتر کسی حاضر است آن را رها کند چون جایگزینی برایش ندارد.

هیچ گاه هیچ معلمی تهدید دانش آموز را برای ترک تحصیل جدی نمی گیرد، چون هیچ دانش آموزی جسارت این کار را ندارد!

به باور من مدرسه برای دانش آموز مثل یک لباس است وقتی که رهایش کنی لباس را از دست می دهی. اگر جایگزینی برای آن نداشته باشی باید با تنی عریان در جامعه راه بروی. کسی می تواند مدرسه را ترک کند که قبلش یک دست لباس خریده باشد.


با این حساب به نظرتان ما گم گشتگان باید چه کنیم؟ رها کنیم یا بمانیم؟

آموزشموفقیتتحصیلمدرسه
۱۵
۱۵
حسام‌الدین شمس
حسام‌الدین شمس
در این صفحه دیگر فعالیت نمی‌کنم./ ایمیل من: [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید