
احتمالا این جمله را شنیده اید که: ما میانگین پنج نفر اطرافمان می شویم.
انسان موجودی اجتماعی است و شخصیتش با توجه به اطرافیانش شکل می گیرد.
مدتی است که از روی کمیت دوستان بیرون آمده ام و روی کیفیت متمرکز شده ام. به این نتیجه رسیده ام که دوستی های خوب یکی از ارزشمندترین توانمندی های انسان است. لذت گفت و گو با دوستانی که نقطه اشتراک هایی داریم قابل قیاس با هیچ کاری نیست.
اصلی ترین نگاهی که من به دوستی دارم (در کنار پُر کردنِ تنهایی و تفریح) هم طناب شدن برای رشد و تعالی خودمان و دیگران است.
به باور من لذت بخش ترین قسمت دوستی گفت و گو است. و بر پایه همین موضوع دوستی ها را به سه نوع تقسیم بندی کرده ام:
1
1- دوستی های پایین تر از خودت
در این گروه دوستانی قرار می گیرند که از لحاظ فکری و توانمندی هنوز به سطح ما نرسیده اند.
در چنین دوستی هایی می توانیم از آموخته هایمان برای او بگوییم و از لذت اشتراک دانش بهره مند بشویم.
اما اگر فقط به همین نوع از دوستان قانع باشیم، به تدریج تبدیل به پادشاه شهر کورها می شویم.
2- دوستی های برابر
دوستی هایی که هیچ کدام از طرفین چندان برتری نسبت به یکدیگر ندارند. چنین دوستی هایی می تواند برای ما مفید باشد چراکه نه خود را خیلی سطح بالا می پنداریم و نه سطح پایین.
اما اگر فقط به چنین دوستی هایی قانع باشیم به تدریج دچار روزمرگی و دوستی ملال آور می شویم.
3- دوستی های بالاتر از خودمان
تمام این یادداشت را تا اینجا نوشتم تا به ستایش چنین رفاقتی برسم!
در این گروه دوستانی قرار می گیرند که از ما توانمندتر و خوش فکرتر باشند. در این دوستی ها می تواند اوج رشد و پیشرفت رخ دهد. دوستی هایی که اگر جنبه اش را داشته باشیم و به حسادت آلوده نشویم بهترین اتفاقات می تواند برایمان رخ بدهد.
چند روزی است که دارم فعالیت هایم را مرور می کنم و متوجه شده ام در این چند هفته اخیر بهترین فعالیت هایی که انجام داده ام به خاطر انگیزش های همین دسته از دوستانم بوده است.
کارهایی انجام دادم که تا قبل از آن شهامت انجامش را نداشتم و خودم را دست کم می گرفتم اما به خاطر آنها انجام دادم. اما چطور؟!
2
بهتر است این طور بگویم: وقتی تلاش و ریسک پذیری آنها را می دیدم نمی توانستم بیکار بنشینم و فقط تماشاگر باشم و این چنین من هم وارد میدان ناشناخته ها می شدم.
انگیزه ای که از تلاش مداوم آنها دریافت می کنم بهتر از ده ها کلیپ موفقیت و انگیزشی در من اثر کرده است. برای همین است که می گویم اگر طاقت موفقیت دیگران را داشته باشیم خواهیم توانست در کنار پیشرفت این اشخاص ما نیز در سایه آنها رشد کنیم بدون اینکه هیچ کدام از دو طرف دچار خسران و زیان بشود.
چنین دوستی هایی افق دید تو را وسیع می کند. چراکه ممکن است اعتماد به نفس بعضی از کارها را نداشته باشی. اما وقتی ببینی که افرادی (آن هم از دوستان تو) هستند که غیرممکن های زندگی تو را در زندگی خودشان ممکن می کنند تو انگیزه مند خواهی شد و اعتماد به نفست برای کارهای دشوار بالا می رود.
بهترین دوستان کسانی هستند که غیرممکن های زندگی تو را در زندگی خود ممکن کرده باشند.
همچنین در این دسته از دوستی ها تو تشنه یادگیری می شوی. چراکه وقتی می بینی کاروان رفقایت در حال حرکت است و بی توجه به تو رو به جلو به مسیر خود ادامه می دهد، نمی توانی فقط نقش تماشاگر داشته باشی و بیخیال بشوی. در چنین موقعیتی تو سعی می کنی که مدام خود را به روز رسانی بکنی و در نتیجه به سمت یادگیری پیش می روی.
3
دوباره گریزی می زنم به نکته ای که در همان ابتدا گفتم:
ما به اندازه پنج نفر برتر اطرافیان خود هستیم.
افق دید ما در حد همین پنج نفر خواهد بود. پس هرچه سعی کنیم دوستانی با افق دید وسیع تر انتخاب کنیم، وسیع تر می اندیشیم و زندگی می کنیم.