
مدتی است روی موضوع مطالعه مانور می دهم. چند پست اخیرم نیز درباره همین موضوع نوشته ام و باز هم خواهم نوشت. دوست دارم هربار به هر بهانه ای اهمیت مطالعه را یادآوری کنم.
بعد از شهادت سردار سلیمانی حالا بوی باروت، انتقام و جنگ به مشاممان می خورد. نیازی به یادآوری هم ندارد که در حال حاضر در فضای ملتهبی قرار داریم.
در حال حاضر در فضایی قرار داریم که مدام این سوالات دور سرمان می چرخد که آیا:
آیا جنگ خواهد شد؟
آیا می خواهند انتقام بگیرند؟ چگونه؟
ایران چه می کند؟ ترامپ چطور؟
و...
در کنار همه این سوال ها که کنجکاوی آدمی را بر می انگیزاند سوالی که من از خودم پرسیدم این بود: خب حالا من باید چه کنم؟ در این وضعیت تشویش آمیز کشور وظیفه من چیست؟ آیا همین که در کنج خانه بنشینم و درگیری های حزب های مختلف سیاسی داخلی و خارجی را ببینم کافی است؟ آیا دنبال کردن اخبار کفایت می کند؟
مهم ترین جوابی که من (به عنوان یک شهروند معمولی ایران) برای چنین وضعیتی به ذهنم می رسد یک چیز است:
شاید در نظر شما احمقانه جلوه کند، اما من همچنان روی مطالعه کتاب تاکید دارم!
حدس می زنم عده ای از شما خواهید گفت: آخه در این وضعیت مطالعه به چه دردی می خورد؟!
جواب: ببین عزیز من بیا با هم روراست باشیم، در این وضعیت تو می گویی من چه کنم؟ مگر من و شهروندان عادی این کشور چه قدرتی در سیاست بالادستی ها داریم؟ در مهد آزادی می بینیم ترامپ خودخواهانه تصمیم گیری می کند. آن وقت در ایران دیگر چه توقعی داری؟
همچنان روی مطالعه تاکید دارم، اعتقاد دارم وقتی که در بحبوحه ی بازی سیاست هستیم، زمانی که هرکسی می خواهد شلوغ بازی بیشتری انجام بدهد و کشورها با یک دیگر سر شاخ می شوند ما نیاز به آرامش داریم. اعتقاد دارم فارغ از همه این شلوغی ها که در تاریخ معاصر ایران ما کم هم نبوده است بهترین کار بالا بردن سواد و آگاهی در بین مردم است.
اعتقاد دارم باید در این زمان تاریخ بخوانیم، جامعه شناسی بخوانیم، فکر کنیم، بنویسیم، بیندیشیم و سعی کنیم جامعه را به اندازه خودمان رشد بدهیم. هرکسی باید نسبت به موقعیت خود بهترین کار ممکن را انجام بدهد.
فکر نمی کنم دیدن اخبار داخلی و ماهواره و... بتواند کمکی به ایران بکند، گمان نکنم نجوای انتقام، جنگ و غرزدن بتواند در حال حاضر کمکی بکند. نه تنها کمکی نمی کند بلکه مثل دست و پا زدن در باتلاق است.
طرز فکری که من دارم این است که ما بهترین کار ممکن را در حال حاضر انجام بدهیم. دیدن و دنبال کردن اخبار کمکی به الآن ما نمی کند. هیاهو ایجاد کردن در کشور کمکی به ما نمی کند.
در این وضعیتی که هیجانات بالا رفته است و خیلی ها از روی احساسات عمل می کنند ما مردم برویم سمت آموزش، مطالعه و رشد کشور.
در جامعه ایران نویسندگان، تولید کنندگان محتوا، مدرسین، معلمین، استادان دانشگاه، جامعه شناس ها، و... مهم ترین وظیفه را دارند. چراکه آنها هستند که می توانند رشد و آگاهی جامعه را محقق کنند. در ایران کنونی، ما نیاز به یک جامعه منطقی (نه احساسی) داریم.
حرف پایانی ام این است در این فضای ملتهب کشور باید از کارهای احساسی کناره گیری کنیم و سعی کنیم فعالیتی در جهت بهبود کشور (هرچند کوچک) انجام بدهیم.
در این فضا بهترین کاری که من به شخصه می توانم انجام بدهم این است که کتاب بخوانم و سعی کنم آگاهی ام را بالا ببرم، توقع غیرواقع بینانه ای هم ندارم، فقط تلاش دارم در حد خودم حرکتی انجام بدهم.