عشق بیروادید ورود
(۱)
دژهای برجوازیات فرو ریخت بانوی من،
و از دست رفت سرزمینهای تیولی که خورشید در آنها رو به غروب نمینهاد،
و از میان رفت همه تدابیر امنیتی
که در نظر بود نگهبانی کنند پستانهایت را در برابر شیهه اسپان من
و نیزه سواران من
چراکه اینک با لمس خفیف “یک کلید مجازی”
مرا این توانایی است
تا با سرعت برق به بستر گرمت راه یابم
پیش از دوش گرفتنت برای حمام صبحگاهی
و پیش از شانه کردن موهایت
و پیش از سرمه کردن چشمهایت
و پیش از سر کشیدن قهوه ترکیات
(۲)
امروز تو را حفاظی نیست
در برابر اشتیاقهایم.. و نامههایم.. و حملههای نوشتاریام..
دستگیرت خواهم کرد هر جا که باشی
و نفوذ خواهم کرد در ملافههایت هر جا که بیاسایی
و خودم را خواهم رساند به لبانت پیش از رسیدن گنجشکان بدانها
و خواهم نهاد نامههای عشق را در سبد پستانهایت
پیش از رسیدن نامه رسان اداره پست..
(۳)
بلندپروازیهای شاعرانهام را در برابر،
هیچ مانعی سر بر نخواهد افراشت
همچنانکه شهوت توفنده زبانیام را،
و هیچ چیز گردن بر نخواهد کشید در برابر فواره خون کلماتم
و در برابر نعره شهواتم
و فرود خواهم آمد با چترهای رنگارنگم بر شنزارهای بدنت
و خلع سلاح خواهم کرد نگهبانانت را
و مستولی خواهم شد بر گنجینههای روم
و خواهم گشود دروازههای قسطنطنیه را!!
(۴)
بر تو به رگبار خواهم بارید از هر سو
از شرق و از غرب
و از شمال و از جنوب
تا در آیی به هیئت شهر ونیز
زنی که نفس میکشد در زیر آب..
(۵)
موضوع به فیصله فرجامین خود رسیده است بانوی من،
و تو اینک گروگان منی، و زندانی رویاها و توهمپردازیهایم
با دو کلمه عاشقانه که به سویت پرواز میدهم
میتوانم باروت بگذارم در زیر تختخواب ملوکانهات
و انفجار دهم از ریشه زنانهگیات را،
و به شکفتن وادارم
شکوفههای پنبه را از پستان راستت
و گلهای گاردینی را
از پستان چپت!!
(۶)
با دو کلمه کوتاه عاشقانه
که پیش از خواب به تو میفرستم
لباس خوابی میدوزم بر تو با سبزهها و چکامهها
و نوک پستان کُندْپایت را وا خواهم داشت
تا شتابان فرو لغزد به سان دولفین
در اثر این غافلگیری شگرف!!
(۷)
پس از امروز پروا نخواهم کرد
نه به قراردادهای خانوادگی و قبیلهای و طبقاتی تو
و نه به سنتهای امویان و عباسیان،
چراکه دستگاه “این کلید مجازی”
مرزهای جغرافیایی را از میان ما برداشته است
و تو را چونان انگشتری طلایی در انگشت من نهاده است
تا بر آن دست بسایم
و درهای بهشت را بر خود گشوده بیابم..
(۸)
تو را هرگز راه گریزی از انگشتانم نیست
مرا در هر چشم بهم زدن توانایی احضارت هست،
و در هر چشم بهم زدن
توانایی به سرگیجه انداختنت با آهنگ چکامههایم،
تا همچون ماهی در خونم دست و پا زنی
و همچون کبوتر بر شاخههایم فرود آیی..
(۹)
در سراسر ساعتها در کمین تو خواهم بود
با چکامههایی بیگانه از خواب
تا آنگاه که شبت را به روز رسانی
و روزت را به شب
و میگذارم زیر و رو شوی بر اخگر چکامههایم
و من از اشعار گریزپا چشم فرو خواهم بست،
خوابی سنگین را..
(۱۰)
پس از امروز ناگزیر نخواهم بود
تا به انتظار بایستم در صف دراز دلباختگان
یک ماه.. یا دو ماه..
یک سال.. یا دو سال..
تا به دست آورم میعادی برای عشق
چراکه “این کلید مجازی” مرا آزاد کرده است
از هرگونه سرکوب فرهنگی و عاطفی و جنسی
چنانکه تو را آزاد کرده است از دست شمشیر سیف بن ذی یَزَن..
و وحشیگری مسرور جلاد..
و خونآشامی شهریار..
(۱۱)
“این کلید مجازی” اینک بوسهای است شتابان
که میلغزد بر لبانت چونان گوی سرخ غلتان
و بر سرت فرود میآید از آسمان
همچون برگه بختآزمایی..
(۱۲)
پس از امروز کسی بر سخن عاشقان حق “ویتو” نخواهد داشت
و بر شور و شوق شان مالیات نخواهد بست
چراکه دستگاه “این کلید مجازی”
پیروزی تمدنی دلدادگان است
و حمله با سلاح سپید
برای آزادی تروای زنان!!
(۱۳)
دستگاه “این کلید مجازی” به من بخشیده است
آزادی غزلسرایی
آزادی سفر
و آزادی شناوری در فضای چشمانت را
و مهر پایان نهاده است بر محکمههای تفتیش
و بر سلطه استخبارات و خبرچینان،
و در هم شکسته است سلاح جاسوسان را
تا بازنشسته شوند برای همیشه..
(۱۴)
همانا “این کلید مجازی” سفیر کبیر من است به درگاه حکمروایی تو
پس پذیرایش باش با گل و موسیقی و دستههای کبوتر
و پهن کن فرش قرمز را در زیر پایش
و باور کن هر چه را از زبان من به تو بازگوید
زیرا سفیران عشق سخنی نگویند به جز راستی..
(۱۵)
ای اسیر من و ای اسیر کننده من
ای برده من و ای بردهدار من
ای زندانی من و ای زندانبان من
به تو دسترس خواهم داشت در هر چشم بهم زدن
بر این فرش بافته شده از پرهای گنجشکان
تا نجوا کنم در گوش تو که:
چقدر دوستت میدارم
چقدر دوستت میدارم
چقدر دوستت میدارم...
ترجمه شعری از شاعر عرب نزار قبانی،مترجم محمد محق