بابا لنگ دراز عزیز،
باز هم خورشید طلوع کرده و روز جدیدی آغاز شده و من از همین ساعت‌های ابتدایی روز، تمایل به اشک ریختن دارم!
هوا گرم و مرطوبه و حتی پیاده‌روی صبحگاهی هم حال کسی رو بهتر نمی‌کنه. خوشحال نیستم و دلم می‌خواد شادی دلچسبی در اتاقم رو بزنه و چند ساعتی کنارم بشینه و اجازه بده که با فکر آسوده و خیال راحت فقط نگاهش کنم. اما متاسفانه، تنها کسانی که هر روز در این اتاق رو میزنن و صبورانه منتظر می‌مونن تا در رو براشون باز کنم، غم و تنهایی هستن. البته اگر بخوایم به نیمه پر لیوان نگاه کنیم، نمیتونم شکایت کنم از اینکه کسی دوستم نداره و کسی به فکرم نیست و کسی منو نمیخواد و ... این دو عزیز گرانقدر (غم و تنهایی) من رو دوست دارن و پیمان ابدی بستن که هرگز من رو تنها نذارن!
بابای عزیز، عذر میخوام که در عنفوان جوانی و در روزهایی که میگن بهترین روزهای زندگی هرکسی هست؛ من انقدر غمگین و غرغرو هستم.
دوستدار همیشگی شما
هلویا
