بابا لنگ دراز عزیز؛
هوا کمی پاییزی شده و من به فکر افتادم که قبل از خواب چند کلمهای برای شما بنویسم.
بابای عزیزم، امروز با قطعیت به این نتیجه رسیدم که زندگی هرگز بهتر نمیشه، حداقل برای من! و این حرف رو نه بخاطر معده درد کلافه کننده و سردردهای چند روز گذشته، بلکه بخاطر تمام اتفاقاتی که در 23 سال از عمرم افتاده، میگم. حتی اگر روزی، جایی اتفاقی افتاد که حس کردم باعث خوشی و پیشرفت و آرامشه بعد از چند ماه اون هم تبدیل شد به یک درد جانسوز و یک مشکل بزرگ.
خلاصه این طور به نتیجه رسیدم که هرگز در زندگی نباید انتظار چیزهای بهتر رو داشته باشم. اصلا انتظار داشتن کار اشتباهیه و اگر قراره که منتظر چیزی هم باشم باید منتظر اتفاقات ناخوشایند باشم.
این حقیقت تلخ من رو رنجوند و قلبم رو مالامال از اندوه کرد. اما چه کاری از دست من برمیومد؟ هیچ! این طور که به نظر میرسه، برنامه ریزی زندگی برای من به این شکله.
بابا لنگ دراز، حقیقتا غمگین و ترسیدهام و خودم رو بی پناه احساس میکنم و البته هیچ امیدی هم به خروج از این وضع و اوضاع ندارم. دقیقا زمانی که فکر میکردم اوضاع داره بر وفق مراد من پیش میره و دارم از تنهایی درمیام و قراره روزای بهتری رو تجربه کنم، سرما و تاریکی به قلبم هجوم آوردن و سیاهش کردن. حالا باز هم دچار اون ترس و اضطراب ملالآور شدم. چیزی که فکر میکردم یک فرصت برای شروع دوباره ست تبدیل شد به غم و سکون و رکود من.
نمیتونم بگم که شکایتی ندارم و سکوت میکنم و سختی ها رو به جون میخرم. از طرفی هم توان و جرئت فریاد زدن رو ندارم. ترجیح میدم محو شم و بیش از این خودم رو با امیدهای واهی سرگرم نکنم.
دوستدار همیشگی شما
هِلویای غمگین
