بابا لنگ دراز عزیز،
باز هم روزهای هفته گذشتن و ما رسیدیم به سه‌شنبه. سه‌شنبه شاید از نظر دیگران تنها یک کلمه برای نامیدن یک روز باشه، اما برای من چیزی بیشتر از این حرف‌هاست.
بابای عزیز، شاید لازم باشه یکم بیشتر براتون توضیح بدم. سه‌شنبه‌ها همزمان دو عنصر شیرینی و تلخی رو برای من تداعی می‌کنن. شاید باورتون نشه اما سه‌شنبه‌ی ماه آخر بهار و سه‌شنبه‌ی ماه اول تابستون، برای من با تغییرات صد و هشتاد درجه‌ای همراه بود. البته من از حساب و هندسه و ریاضی دل خوشی ندارم ولی این تنها عبارتی بود که میتونستم برای توصیف این دو سه‌شنبه به‌کار ببرم. تو اون روز سه‌شنبه‌ی بهاری، من با دلی پر از شوق و ذوق و هیجان و امید، دقیقا همین لباس‌هایی رو پوشیده بودم که الان پوشیدم و دقایق رو میشمردم تا به ساعت معین برسم.
بابا لنگ دراز، ترجیح میدم از سه‌شنبه‌ی تابستونی حرف نزنم و فکر میکنم شما هم درک میکنید که چرا علاقه‌ای به نوشتن در موردش ندارم.
حالا یک سه‌شنبه دیگه از راه رسیده. مثل دو تا سه‌شنبه‌ی قبل اومدم سرکار ولی مثل سه‌شنبه‌ی بهاری شوق و ذوق ندارم و حتی مثل سه‌شنبه‌ی تابستونی در انتظار وقوع اتفاقی نیستم. بابای عزیزم، فکر میکنم دلمرده شدم.
از طرف هِلویا در یک ظهر سه‌شنبه‌ی تابستانی
