جمعه 1 تیر 1403 (توی دفتر خاطراتم):
یه مسئله‌ی قدیمی بین من و تابستون هست. بزرگترین تراژدی‌های زندگیم تو تابستون اتفاق افتادن...
****
سه‌شنبه 23 مرداد 1403:
میشینم روی صندلی که جیرجیر صدا میده و گوش میدم به صداهای موهوم. تو این هوای گرم و مرطوب و سنگین حتی فکر کردن هم کار سختیه. اما من به تو فکر میکنم. به همون جمله‌ای که اول تیرماه توی دفترم نوشتم فکر میکنم. خودت هم میدونی که آدمی نیستم که حرف دلم رو با کسی درمیون بذارم. اما این دفعه دلم رو میزنم به دریا و بی ترس و واهمه شروع میکنم به نوشتن. مینویسم که دلم برای تو تنگ شده و مینویسم حالا که ۳۴ روز از همون روز تلخ گذشته همچنان تمام احساسات به شکل‌های مختلف و عجیب و غریب چنبره میزنن روی قلب و مغزم و من اذیت میشم از این حجم افکار توی مغزم.
حضورت توی زندگی، هرچند که دور بودی و کوتاه بودی، تغییرات زیادی رو به همراه داشت؛ تغییرات مثبت. باور کن این رو بخاطر دوست داشتنت نمیگم، این رو میگم چون خودم هم شاهد این تغییرات بودم و هستم.
توی این 34 روز تنها به این فکر کردم که اگر قرار بود در کنار هم نباشیم، پس چرا تقدیر جوری رقم خورد که اصلا باهم آشنا شیم؟! برای اینکه حسرت این نرسیدن همیشه تو دلمون باقی بمونه؟ نمیدونم و نمیتونم بفهمم.
با اینکه دیگه هرگز امکان پذیر نیست، اما من تورو دوست خواهم داشت به اندازه همه‌ی زرافه‌ها. چون خودت میدونی که چقدر زرافه‌ها برام عزیزن ؛)
