به گوشهوکنار قلبم که نگاه میکنم، هنوز هالهای از احساسم به تو را میبینم؛ هالهای به رنگ خاکستری.
خاکستری است، چون تو را برای خودم و خودم را برای تو، بیش از آنکه آرامش ببینم، زیان میبینم.
عزیزِ جانم، شاید اگر موقعیت جغرافیاییِ ما متفاوت بود، شاید اگر به گونهای دیگر میزیستیم، شاید اگر یاد نگرفته بودم که نباید همهچیز را فدای احساس کرد، شاید اگر زمان، اندکی مهربانتر بود و فاصله اینقدر میانمان قد نمیکشید، و شاید اگر تقدیر، روایت دیگری برای ما نوشته بود...
آنوقت رنگ این هاله دیگر خاکستری نبود؛ سرخ بود، به سرخیِ عشقی که فرصتِ زیستن پیدا کرد، نه فقط دوست داشتن.