باد، بیامان میوزید؛ آنقدر تند که صدایش در گوشم میپیچید و لالهی گوشم را نوازش میکرد. موهایم، مثل همیشه، آشفته بودند و اینبار باد در این آشفتگی بیتقصیر نبود.
قدم میزدم. هنوز رگهای از نور خورشید بر آسمان مانده بود؛ همان نوری که پیش از رفتن، آخرین تلاشش را برای ماندن میکند.
غروب، از نظر من، دو چهره دارد. گاهی تمام خستگی روز را از شانههایت برمیدارد و با خود میبرد. گاهی اما، درست برعکس، خستگی خودش را روی دوش تو میگذارد و بیآنکه چیزی بگوید، میرود.
شاید بگویی مگر غروب هم خسته میشود؟
میشود.
غروبی که هر روز از فراز این سرزمین عبور میکند، شادیهای ناتمام، آرزوهای دفنشده و چشمهایی را میبیند که هنوز به فردا خیره ماندهاند، حق دارد خسته شود