شب، آرام بود؛ اما آرامشش بوی خستگی میداد. سکوت، سنگینتر از همیشه روی شانههایش نشسته بود و در نگاهش چیزی موج میزد که نه میشد نامش را اندوه گذاشت و نه امید. فقط رنج بود؛ رنجی که سالها در گوشهای از وجودش جا خوش کرده و دیگر قصد رفتن نداشت.
سپیدیِ لابهلای موهایش، بیشتر از آنکه نشانهی گذر زمان باشد، یادگار روزهایی بود که هر کدام چیزی را از او گرفته بودند. گویی هر تارِ سپید، مرثیهای بود برای آرزویی که پیش از شکفتن، خاموش شده بود.
دستانش در هم گره خورده بودند؛ آنقدر محکم که انگار حقیقتی را میان انگشتان خود پنهان کرده باشند. حقیقتی که اگر رها میشد، شاید همهچیز فرو میریخت. شاید آخرین گرمای دستی بود که روزی قولِ ماندن داده بود و بیصدا رفته بود. شاید هم خاطرهی اجبارهایی که هنوز از بندِ آنها رها نشده بود.
هیچکس از حقیقت خبر نداشت. تنها چیزی که آشکار بود، سنگینیِ رنجی بود که در نگاهش خانه کرده و نگرانیای که از سکوتش شنیده میشد.
کاش برای هر اندوهی مرهمی وجود داشت. کاش بعضی زخمها تنها با نگاه فهمیده میشدند. گاهی هیچ واژهای لازم نیست؛ کافیست کسی باشد که بیآنکه بپرسد، بفهمد هنوز چیزی درون آن سکوت، آرامآرام در حال شکستن است.