هوا خنک بود و آسمان ابری. منتظر تاکسی بودم تا به خانه برگردم.
آنسوی خیابان، ماشینی پارک بود. رانندهاش مردی حدوداً چهلساله به نظر میرسید. سرش را روی فرمان گذاشته بود و با انگشتانش آرام روی آن ضرب میگرفت؛ انگار ذهنش درگیر اتفاقی بود که رهایش نمیکرد.
لحظهای سرش را بالا آورد. نگاهش به مردی افتاد که با کتوشلوار کرمرنگ و کیف سامسونت از خیابان میگذشت و به سمت پرادویی که اینسوی خیابان پارک شده بود، میرفت.
راننده نگاهش را از او گرفت و به روبهرو خیره شد. چند لحظه بعد دستهایش را بالا آورد و با دقت به آنها نگاه کرد؛ شاید به سالهایی فکر میکرد که تمام سنگینی زندگی را با همین دستها به دوش کشیده بود.
بعد آینه را تنظیم کرد، یقهی پیراهنش را صاف کرد، ماشین را روشن کرد و رفت؛ اما ذهن مرا با خودش برد.
ذهنم میان نابرابری و بیعدالتی جا ماند.
یکی انگار بار زندگی را سبکتر بر دوش میکشد و دیگری، هر روز زیر وزن هزاران آجر خم میشود؛ فقط برای آنکه بتواند زنده بماند.
نمیدانم حکمت این تفاوتها چیست؛ فقط میدانم هر بار که به آن فکر میکنم، قلبم کمی سنگینتر میشود.