خستگیِ پشت آرایش:
همیشه در مترو خودم را مشغول تماشای آدمها میکنم؛ انگار هر واگن، کتابخانهای از زندگیهای ناتمام است.
این بار، زنی حدوداً سیساله توجهم را جلب کرد. مانتوی نخی سورمهای به تن داشت و شلوار جینی ساده. موهایش را از یک طرف بافته بود و میان تارهای مشکی، گاهوبیگاه رشتههای سفیدی خودنمایی میکردند.
پشت پلکهایش سایهای تیره نشسته بود؛ انگار میخواست ردِ کمخوابی را زیر لایهای از آرایش پنهان کند.
بیاختیار محو جزئیات چهرهاش شدم. خطوط ظریف روی پیشانی و کنار چشمهایش را نگاه میکردم و با خودم فکر میکردم اینها نشانهی گذر زماناند یا یادگار روزهایی که زندگی آسان از کنارش نگذشته است؟
دستهایش هم داستان دیگری تعریف میکردند؛ دستهایی که بیشتر از سنش خسته به نظر میرسیدند.
حدس زدم شاغل باشد؛ چون با دقت بیشتر میتوانستم فریاد خستگی تنش را بشنوم.
به ایستگاه آخر رسیدیم. هر دو پیاده شدیم. من مسیر مترو تا خانه را قدم زدم، اما ذهنم هنوز کنار همان زن مانده بود.
تمام راه فقط به یک سؤال فکر میکردم؛ حالا که بسیاری از زنها کار میکنند، مستقلتر شدهاند و حضور پررنگتری در جامعه دارند، آیا خوشحالترند؟ یا زمانی که فرصت کار کردن نداشتند و بیشتر زندگیشان میان دیوارهای خانه میگذشت، آرامش بیشتری داشتند؟
شاید پاسخ این سؤال برای هر زن متفاوت باشد. شاید استقلال همیشه با آسایش همراه نباشد و خانهنشینی هم همیشه به معنای آرامش نبوده باشد. اما آن زن، با تارهای سفید میان موهایش و خستگیای که از پشت آرایشش پیدا بود، باعث شد دوباره به این سؤال فکر کنم؛ بهایی که برای هر انتخاب میپردازیم، دقیقاً چقدر است؟
@Hastaane