در گذشته؛با کدام امید، آنهمه هدف و رؤیا در سر داشتم؟ چطور آنهمه خاطرهی خوب ساختم؟ چه شد که امروز، دیگر هیچکدام از آن احساسها، ذوقها و امیدها را در خودم پیدا نمیکنم؟
نه اشتیاقی برای ادامه دادن دارم، نه توانِ تمام کردن این داستان. نه امیدی به ساختن، نه حتی توانِ ایستادن از تلاش.دیگر با دیدن ماه ذوق نمیکنم. دیگر در آغوش پدر آرام نمیگیرم.رفیقهایم جای خود را به اشکها و افکارِ سیاه ذهنم دادهاند. کارها و دستاوردهایم جای خود را به خواب و تنهایی سپردهاند.نمیدانم کی، و در کدام پیچِ زندگی، به این حال و روز دچار شدم.
کاش میشد دستم را به نوشتههای تقدیرم برسانم و این روزها را از نو بنویسم. کاش میشد به گونهای دیگر در این جهان میزیستم. کاش، به جای انسان، آهویی بودم؛ آزاده، بیخبر از این همه فکر، و رها در دل دشت.
و گاهی با خودم فکر میکنم...
براستی، اگر امروزِ ما، بهشتِ سالهای آینده باشد، چه؟