
شانزدهسالمبودکهپولتوجیبیوکادویتولدوعيدیهای دوسالمراجمع کردمویالونبخرم،ولیبابا اجازه ندادتهران راگشتمتامعلمویالونزنپيداکنم،پيدانشدبابااجازهنداد پيشمعلممردبرومخودمتمرينمیکردمولیفايده نداشت...سيمهایویالونسفتبود،دستمرابهدرد میآوردنمیتوانستمکوکاشکنمصدايشبلندبودو خانوادهرااذيتمیکرد؛ناامیدشدم...
دوسالگذشت،ویالونکناراتاقماندوخاکخوردبرايشکه مشتریپيداشدبهاصرارمامانوبابافروختمشمامانگفت پولگیتاررادستبندطلابخرونگهدار،برايتبماند.دستبند راهنوزدارم،حتیبعدازدواجکهبرایخريدخانههمهی طلاهايمرافروختمنگهشداشتمهميشههمدستم است...گاهیدختردوسالونيمهامسرشرارویدستم میگذاردولبخندمیزندومیگويد:
+مامان،چرا از دستت صدای آهنگ میاد؟