این یک ماهی که نبودم داشتم توی زندگیم با هانیه جدید آشنا میشدم. هانیهای که سرکار تازه باهاش روبرو شدم.
یه روزایی دوست داشتم از پشت میز بلند شم و برم گریه کنم ولی باید میشستم و فاکتور ثبت میکردم.
اما یه روزایی از خوشحالی تو پست خودم نمیگنجیدم تا برسم خونه و برای مامانم از کارای موفق اونروز بگم.
ولی اصطلاحا پوست اندازی کردم و تونستم هانیهای رو بسازم که عملکردش سرکار به بهترین شیوه ممکن باشه.
این که دنیای دانشگاه با محلکار و خونهای که والد فراهم کرده با فضای ناامن بیرون، تفاوتش مثل تفاوت زمین و آسمون هست، رو با پوست و استخونم درک کنم.
حتی بعضی روزا با هیچکس حرف نمیزدم و چالش اصلی هانیهای بود که هنوز به این فضاها عادت نداشته. تا بلخره ورق برگشت و تونستم به ثباتی برسم که متوجه بشم، این کار برای من آینده دار هست.
الان که دارم پست جدید رو منتشر میکنم؛ نمیگم قدم اول رو توی حسابداری برداشتم ولی حداقل میدونم که راهپله رو پیدا کردم و دیگه قرار نیست توی تاریکی قدم بردارم.