این هفته تراپی بودم. فقط و فقط و فقط در مورد اخلاقهایی که باید روش فوکوس بیشتری داشته باشم، صحبت کردیم. اخلاقهایی که باعث میشه توی زندگی به پیشرفتی که میخوام نرسم.
ولی آخر جلسه درس بزرگی گرفتم، وقتی یکی بهم میگه آدم خودخواهی هستی؛ نباید بپذیرم. یا هنگامی که شخصی روم لیبل زد سریع قبول کنم و دنبال اصلاحِ شخصیتی بگردم که ندارم. بنظرم باید به اون درجه خودشناسی برسم که بتونم از خودم (شخصیت و اخلاقیاتم) در برابر جامعه دفاع کنم.
مورد حائز اهمیت بعدی، دیدگاه متفاوت انسانها بود. یقیناً همه ما میدونیم که نوآوریهای به ثبت رسیده در دنیا، ریشه در دیدگاههای مختلفمون داره.
از فلان رفتار مادرم گلایه کردم اما با ریشهیابی مسئله به این نتیجه رسیدیم که ایشون دیدگاهش فقط آروم کردن فضای خونه بوده، برخلاف من که آموزش در هر لحظه برام توی اولویت هست.
"چون بنظرشون قبل آموزش دادن به بچها، باید یه خونه آروم برای زندگیشون مهیا کنیم"
از رفتار مادرم آموختم که کودک در فضای امن رشد میکند؛ همچنین نظرم در مورد جمله "آموزش در اولویت میباشد" هم تغییر کرد.